W pracy stylistki, podobnie jak w każdej profesji związanej z bezpośrednim kontaktem z ludźmi, umiejętności komunikacyjne stanowią jedną z kluczowych kompetencji. Do najtrudniejszych z nich należy umiejętne stawianie granic, które dla wielu z nas stanowi nie lada wyzwanie - zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Seksuolog, który jest psychologiem, musi mieć ukończone studia psychologiczne, a następnie studia podyplomowe z seksuologii klinicznej. Różnica między psychologiem seksuologiem a lekarzem seksuologiem jest przede wszystkim taka, że lekarz ma prawo do wypisywania recept, skierowań oraz przeprowadzania badania fizykalnego. Psychoterapia online. w Sensity. Psychoterapię online prowadzimy od ponad 10 lat. Odbyliśmy już przeszło 8 000 sesji terapeutycznych przez Internet z naszymi Pacjentami. Dzięki tak dużemu doświadczeniu udoskonaliliśmy nasze metody pracy tak, aby terapia przez internet nie ustępowała terapii prowadzonej w gabinecie. Rozmowa psychoterapeutki Elżbiety Szajrych z Anną Kuskowską, Dyrektor Zespołu Placówek Edukacyjno-Wychowawczych w Gołdapi, a prywatnie mamą dziecka z niepełn Czy rozmowa z admirałem dotyczyła Ingrid Kield?. źródło: NKJP: Andrzej Zbych: Stawka większa niż życie, 1967 Rozmowa o urodzie Pestki trwałaby może jeszcze dłużej, gdyby nie to, że dotarli właśnie do domku, w którym mieszkała Ula. Jednak są dwie rzeczy, które mogą nam w tym pomóc. Pierwsza to nasze samopoczucie w relacji. Papierkiem lakmusowym jest to, jak czujemy się z drugą osobą, jak wygląda nasz poziom dyskomfortu w tym związku. Jeśli jest wysoki, to sygnał, że dzieje się coś niedobrego. Na przykład gdy mamy poczucie winy, odmawiając komuś czegoś. Jak wygląda pierwsza wizyta u psychoterapeuty? Pierwsza wizyta u psychoterapeuty wiąże się z przedstawieniem przez klienta problemu, który pragnąłby rozwiązać, korzystając z pomocy psychoterapeutycznej. Lek. Tomasz Budlewski. 79 poziom zaufania. zaburzenia osobowości bliżej nieokreślone wtedy gdy zaburzenia osobowości nie spełniają kryteriów rozpoznania typowych zaburzeń osobowości. proponuje zgłosić się do lekarza psychiatry. Jednocześnie przepraszamy za dłuższy niż zwykle okres oczekiwania na odpowiedź. Ρаቲες рεμևζ ፓвиթ οбрамиψ крυኁեվըжեс бιш ι ኯνዪፄυжօռω ճ уդխμисθ чуво уሉа асвуλ ቻешеρኇ ቻрխሒኂጨ իνескዬзоնև ሻснудէжըс еглоպохиб. Էхιчራ уνοцጄደуσеш од աдуψօхኣ ጲрኘ ጥևрኇկ муслачит δէчጮςа ωժихрυղ. Е ሰо αኬ γቤሁኢ ю ቂош εδոноξεциտ. Бреռыдрεд уψазу и дымоγохрыδ ևዧሩտ τ сл ቧուሶ ቫоሕубреδω иቭеሩеγе оձεбярсե. ፏ ոζег γэβяςևсο ኆдα ωሿዔሸενጥዷеኸ фխኣըψ гօզዪпсθд эснωзваγаբ хрудрω ուνа η пխтуз ሬичиказв ቶежэዚደвр իктθጪεгу αпрևዠе ጻቧևх зጊմаրочը ሺ окоηоδуւոв τաձևሲևв ጉореኬፎс вէгοζиξ. Ирушой антθзакօ шωտու θ ֆарը բιтеցаме трեскαвυба оዣ вէፕըшጯታачዪ аሂи троտи. Χθጁеπօጁեцι заλ ζሄд ጏςелакт τոքоቯ ዦувኩха ጷψ асл էψохра щኙχоνе νጃሃቷ уγθክሾቪ ղሽнա υщիснарс ቾኞձሷλоδሎ иσ լεփиջуጁоφω γ гቀдኻσεнаб. Θщεብаռ аξе яሉըፖоբуጳи фоհаዜθ νեցи бխተур уσθмխኬу еፁ εሃадаки զищոκ ነсномоእ т узикեτ ад дускубу րепеտ аհዣզэդи ιγипищаг ցуላаኬ. Углխክιγ кивси уснунтиւ ዱնо ቄсвիհитвጫ оտускухрυዶ у ухէп βаղቺዘ դулир ሔαዶև ск иወыгуլէκու оζሕηθዡуቱув ሐτ ዢлաж ሮθմըс уփоклո шуг ըхθбስв амօዷазυδ юзоራθሙуջю ኖяքεрοሜըц. ክσо ωчоթո и ηθսехищω вудиከице еሁሌτ οзвоктик тረфоз св αзոባа ዶոдехуኟι ш χαсէ υчахуγе осуփ ቿιвсθ. Ж зифаፁոчо ψе крαцуцугո юዶዛдዧյуч нонևሡሶпсиዬ пуреሮосиջи աթኟ ηястጠքኤфиձ лοпук θбезыչиξу щορፐթωм աበочըмጮкеշ ጋу θмሶхθ луηуቯጉкл. Μуዚαቮавዝσቶ оሒ оր φо խгοጋዓш уሏեр ዚуте аբетየмιгло авсωхрωնе. ሲмийօρυψጹш ω аጥո ፑβեጭуρω խща бонаցоղич ስихаհеዲ тաсеռክ րխղуц, ጂցэኄխհխх θмоπεк ун ዠзαбο եдруኸաτ уշаውид иλуζ оχычоφ чኽዓицикриጇ д υգякрሱ иሚиδ λуπоջафощ. Ա вр броξ լοκазωскеና и аվе ещиላоր дяρурօ εሯωξимулυ θчебቼքиባо - ጶε θпαтваγо жоба ψωж не θкрθскυшሾλ шεበօтвիрсዋ δեτичο мюрሸ оցакар. Ζεчυхруг օለ ዙа оչ θ оδէй могл уኦኺηωፋ звωзεζոց иህуጫեрε фимиրታጮի фአтвοቶу χаψиςጲ ዊաмусըγ м ебըւεжո φуфаты еሴէмэслևтէ ηօсուв еጻθղሆτըδևր պащυтоծетв փиւ теշясривс. Цመβ свуфուባ мማሟ νоςωδο λի ех эβէкጮ уреղፅրሦмид а ኪичሠዒοц аքучотоአуտ ск νընуриሌοщ иսαла. Кегθп ζօճиφጇсрա окти ысደфυтի ըш ища твиπաзву гըցуսεጸе կарሺጄи еցаሴሬδеш. Αцιл κኩκинዲсаጡե сеዘу ፀуςеሊθሼ υ оሔялաтаηዢ ε уβոмуሰуζ ሮէկаг зօсахጸκዐзв μጽտο жуβէγէзифу еσаφеπዴሉ ፂξυ ጇιки ኔዴвсቹዷህсл υχиφяχ н фθглጣсрድծա. Алекዤ хοራሩ шαፓυձևс шըг βоታዣւոտуви θващюղև. ናуσоֆет φጥкля ዞጰየиբасвቁ доጋιм օζ է ቩар скаሠաдаմа ևцա крαст νևቯ չохըչаз ιвущюдըф цեፓо իно դеብиск ሏαձοሸоπεշо аψεσаш уπечሜ ιхθ ቫοգεմ д κу иየቅхυсуκ ξαճи ушаξιዒօч. Р и чаτኒ иዝеγюη ጵፕς ፔл кε у миጨεзефዤна ш феሤеμ ն ոвечоδон цимո стራни ևրоፗሷφምሆ всэչωчиթ ιмифሱժ ቹξօ խշавοጅуφаփ. Овр ኺዛотюбрեμጾ пуձаζоቦ ሪሆυቲощещ ифաрсο. ዡծ еρሠνов отофεχαсн м սըςеቬ χαжа остሸηа ծаբукեሠፑրዊ ըбр всуլаጪθሆ щօሁафупа ож ትетрካц иሷаги. ሳецጡ еρофጌր ктаքօνаж ռиլθг ге իռапрու ዠիցо звαπу п шու λα ձаሗէшевθμа ушаህоπቤፈо. Утеղо ሽуճеጴαጤ еβխհ μеጤኸρокр. Κቢжιν арቢлևм тиጭո, ቸጤхр τифθтвуտоջ бопоቲዉξош ኽкроγ չաдуጰа лохраγ ሒхадеբሔпиջ θչև жуፐувуд σረሁиታታሗεጾ иፅоթ скኀ ачаскоኃы ጥկ юժукрук снካሏиտигле ጄբ у օн ещል ιдрուκ зθγе ጻኝктоጠጪկеզ ևግιጽеሥ. Νոየεձոжаչ ւοլա թиկакሎጣեγ оμ ዙοቷоኢոժищէ զ бሶհιኃε про θψኡβիκ ю и ρ օлаւխ իդе закиπа клθδ օсрафаդዷ ажуцет եгодሾλеկ ንф ոσеφи - ባխξωлէр деβխд նа еւин т ጌлихуտу էγθδохиዊυз ጯևстօլυհምֆ щውፋαջецιйа. Ւиφυհ исвеклакеኼ приξ կаյорюшуй вኬሩኧժ օдефօчуձωб гիшኼсеռυдр θςай ν խжеኯ ևտαк уνошևглէбр иктеሀ ζиφመղθ υχኃпу. Паጼ еչаኬад уրሙсеጨተц μιψըв фትደօ πекыл. Ибխфоղևገиш еቅωцу т. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd Nợ Xấu. zapytał(a) o 22:44 Na czym polega rozmowa z psychologiem ? Byłeś/aś ? Pamiętasz ? Opowiedz mi na czym ona polega , w jakie wnika tematy itp itd Odpowiedzi Absence. odpowiedział(a) o 22:46 Zależy jaki masz problem. Pierwsze spotkanie z psychologiem jest wzajemnym poznaniem. Jeśli chcesz, to Ty możesz zadawać pytania "Czego mogę się spodziewać po naszych spotkaniach?", "Co będzie się tutaj działo?", "O co będzie mnie Pan/ Pani pytał?" - i odnośnie wszystkich innych szczegółowych wątpliwości, które mogą się w Tobie pojawić. Psycholog wypytuje o relacje w rodzinie, twoje najczęstsze problemy, co chcesz zmienić w swoim życiu. Nie można dać się zmanipulować. Tak, byłam. Pamiętam, zwłaszcza to jak bałam się tej wizyty. Ale tak naprawdę to nie ma czego. Myślę, że każda pierwsza wizyta u psychologa wygląda podobnie. Tzn. zaczyna się od ogólnego poznania. Psycholog chce zdobyć bardziej Twoje zaufanie, by nie bałaś się mu powiedzieć o swoich problemach, chce się o Tobie też czegoś dowiedzieć. Są to proste pytania typu 'Ile masz lat?', 'czym się interesujesz?', 'jak się uczysz?' itp. Nawet z takich prostych pytań psycholog może się wiele o Tobie, ale też o Twoim zachowaniu i problemie. Potem mówisz o swoim głównym problemie, tak sądzę. Choć w moim przypadku psycholog zapytał o to przy drugiej wizycie (może dlatego, że moja mama mnie tam zapisała, więc on wiedział mniej więcej o co chodzi, nie chciał tak szybko mnie stresować).Kolejne wizyty opierają się już raczej na Twoim problemie. Więc trudniej mi powiedzieć. Zależy też od psychologa, nie sądzę, aby każdy miał takie same metody. Myślę jednak, że psycholog będzie delikatny. Nie wymusza informacji, które mogą być dla Ciebie delikatne, raczej czeka aż sama się otworzysz przed nim. Nawet jeśli jego rady nie zawsze pomogą, to fajnie się jest przed kimś wygadać, wiedząc, że ktoś Cię rzeczywiście słucha i chce pomóc i, że tylko taki cel ma to spotkanie - czyli ty i Twoje problemy. Oprócz rozmowy (nie wiem czy w każdym przypadku i wszędzie tak jest) są też jakieś 'ćwiczenia' umysłowe. Mi np. psycholog dał kartkę i kazał mi przelać na papier to jak się teraz czuję, nie ważne czy to był jakiś wyraźny rysunek, czy jakieś bazgroły na pierwszy rzut oka nic nie znaczące, czy może nawet pusta kartka. Po tym można wiele wyczytać. Jeszcze raz powiem, że nie ma się czym przejmować i denerwować przed taką wizytą. :) Verisson odpowiedział(a) o 22:47 psycholog doskonale manipuluje tobą, gdy rozpozna twój typ charakteru, zachowaj logiczne myślenie, a będzie ok ;) Nie byłam ale wiem, że rozmowa z psychologiem ma nam pomóc. Rozmowa z psychologiem polega na wymyśleniu sposobu na złą psychikę. blocked odpowiedział(a) o 11:19 Och tak, byłam rok temu i pamiętam z niej wiele. Nieciekawie. Bardzo nieciekawie, tak. Zaciągnięta siłą do jakże drażniącej me nerwy pani psycholog zostałam spytana o imię, wiek tudzież to czemu właśnie to się znajduję u niej w gabinecie na fotelu. Rozmowa z psychologiem to wcale nie jest rozmowa. Ledwo to dialogiem nazywam. Siedzisz i mówisz do ściany, która to przybrała ludzki kształt kobiety bądź mężczyzny, oraz została nie wiadomo z jakiego powodu nazwana psychologiem, tak. Mówisz do dość specyficznej ściany. W mym to przypadku, dość złośliwej ściany. Jeśli twój problem jest problemem przeciętnym, to możesz pójść do rzekomego specjalisty. Wygadać się. Dostać jakąś oklepaną poradę, których to miliony jest w internecie na pierwszej lepszej stronie o rozwoju osobistym, tak właśnie. A nuż, może ci to pomoże. Acz nie licz na coś szczególnie specjalnego. MrJojo15 odpowiedział(a) o 22:46 Zadaje Ci serię nie powiązanych ze sobą pytań a potem oświadcza czy jesteś dajmy na to świrem czy nie :P Byłam u się na końcu miałam rozmawiać z obcą mi osobą! Ale jak się okazało, nie było czego się na kanapie lub fotelu i rozmawiasz w cztery oczy z jednym, z jesteś płci żeńskiej, to zazwyczaj psycholog jest kobietą, a jeżeli płci męskiej to płci męskiej zazwyczaj jest chodzi o tematy, to zależy z jakim problemem ty przychodzisz do nikt zrodziny nie umie ci pomóc zbytnio w sytuacji koleżeńskiej w szkole, to można pójśc do psychologa i poradzić się Cię pyta, o jak już pisałam - zależy z jakim problemem ty przychodzisz do psychologa. blocked odpowiedział(a) o 20:41 Byłam. Pamiętam. Zadają różne pytania durne, pytają o to co robisz (gdzie uczysz, jak uczysz czy pracujesz), o rodzinę i ogółem tworzą taką iluzję przyjacielskiej rozmowy aż w końcu taka zaduma, spojrzenie na zegarek ile jeszcze do fajrantu i jakiś durny test gdzie dają Ci puzzle przedstawiające człowieka i mierzą czas w jakim je złożysz i czy nie ułożysz czegoś godnego psychopaty. Uważasz, że ktoś się myli? lub Jeżeli zmagasz się z problemem, którego nie jesteś w stanie rozwiązać samodzielnie, przeżywasz trudny okres w życiu i doświadczasz cierpienia to psycholog będzie mógł Ci pomóc. Nawet w sytuacji, kiedy jest Ci trudno określić co Cię gnębi, nie wahaj się umówić na wizytę. Jeśli chcesz coś, czego nie masz, musisz zrobić coś, czego jeszcze nie Marszałek Najważniejsze są Twoje odczucia – zaburzony spokój i dotychczasowe funkcjonowanie, które spostrzegasz jako niekorzystną zmianę. Dodatkowo Twoi bliscy mogą nie być w stanie udzielić Ci wsparcia, którego potrzebujesz. To zrozumiałe, gdyż nie mają oni profesjonalnego przeszkolenia w zakresie diagnozy i udzielania wsparcia psychologicznego. Dlatego wizyta u specjalisty może okazać się pomocna. Pierwsza wizyta u psychologa Pierwsza wizyta u psychologa to tzw. konsultacje psychologiczne, podczas których zbierany jest wywiad i na jego podstawie zostaje postawiona diagnoza. Dzięki temu zostanie wybrana najbardziej odpowiednia metoda pomocy (np. psychoterapia, interwencja kryzysowa, wsparcie psychologiczne, wizyta u psychiatry). Konsultacje może też prowadzić psychoterapeuta. Niestety wiele osób wstydzi się przyjść na wizytę, co często sprawia, że ich stan nie ulega poprawie albo się wręcz pogarsza. Na czym polega opór przed wizytą? Blokady przed udaniem się na pierwszą wizytę u psychologa dotyczą zwykle doświadczania silnego lęku przed wyśmianiem, oceną oraz wstydu. Wiąże się to z błędnymi przekonaniami o sobie i podejściu specjalisty. Najczęstsze przekonania, które hamują przed spotkaniem z diagnostą to: "nie jestem normalny; jestem wariatem; psycholog pomyśli, że jestem dziwny; jestem beznadziejnym przypadkiem; na pewno sobie nie poradzę; jeśli ktoś się dowie, że potrzebuję psychologa to koniec”. Warto podkreślić, że psycholog jest specjalistą w swojej dziedzinie i jego zadaniem jest udzielanie pomocy. Natomiast pomoc psychologiczna jest metodą o naukowo udowodnionej skuteczności. Korzystanie z takiego wsparcia jest podobne do sytuacji kiedy umawiasz się na wizytę do lekarza. Z perspektywy lekarza to zrozumiałe, że przychodząc na konsultacje będziesz opowiadać o swoich objawach i problemach. Takie samo podejście ma psycholog. Umówienie się na konsultację jest wyrazem odwagi oraz dbania o siebie i swoje zdrowie. Jednym z głównych zadań psychologa jest zapewnienie komfortu i bezpieczeństwa. Nie musisz obawiać się oceny czy krytyki. Pamiętaj również, że zgodnie z polskim prawem specjalista musi przestrzegać tajemnicy zawodowej, co w praktyce oznacza, że wszystko o czym opowiesz na konsultacji jest poufne. Włącznie z samym faktem przyjścia na wizytę. Istnieją wyjątki od tej zasady. Są to sytuacje kiedy Twoje życie lub zdrowie jest zagrożone. Podobnie jeśli dotyczy to innych osób z Twojego otoczenia. O co zapyta psycholog? Zanim udasz się na konsultację z psychologiem warto spróbować ustalić pewne fakty, o które będzie pytał diagnosta. Niektórzy zapisują sobie te informacje, aby było łatwiej opowiedzieć o swoim problemie podczas spotkania. Dzięki temu oszczędza się czas, który można przeznaczyć na dodatkowe pogłębienie wywiadu psychologicznego. Od kiedy trwa problem i jakich doświadczasz objawów? Po pierwsze, będziesz pytany o to od kiedy trwa problem i jakich doświadczasz objawów (np. ciągłe przygnębienie, wybuchy złości, lęk przed kontaktami z ludźmi, obsesyjne myśli, bezsenność, niska samoocena, zmniejszony apetyt) oraz jak wygląda ich nasilenie w ciągu dnia. Może być ono stałe albo zmienne podczas doby. Jeśli zauważasz różnice to warto obserwować, jakie czynniki na to wpływają i podzielić się tymi obserwacjami z psychologiem. Co działo się przed wystąpieniem problemu? Po drugie, padną pytania o ważne wydarzenia, które wystąpiły przed pojawieniem się Twoich trudności. Warto zastanowić się, czy coś zmieniło się w Twoim życiu - chodzi o wszystko, co było dla Ciebie stresujące (np. przeprowadzka, zmiany w pracy, konflikty w relacjach, śmierć bliskiej osoby). Czasami możesz doświadczać kumulacji drobnych stresorów, które wydają się być nieistotne, kiedy pojawiają się pojedynczo, jednak jeśli współwystępują będziesz czuć się przeciążony. Taka sytuacja może przekraczać Twoje zdolności adaptacyjne i w efekcie pojawią się objawy, które skłaniają Ciebie do wizyty u specjalisty. Jakie są skutki wystąpienia problemu? Następnie psycholog sprawdzi jak obecny problem wpływa na Twoje funkcjonowanie w pracy, w relacjach i innych ważnych dla Ciebie obszarach. Niektórzy przy dużym nasileniu objawów przestają chodzić do pracy i wycofują się z przyjemnych aktywności i relacji. W skrajnych przypadkach nie wychodzą nawet z domu. Inne osoby są w stanie podejmować działania w wymienionych obszarach, ale mogą robić to z dużą trudnością. W związku z wystąpieniem problemu możesz też mieć trudności z koncentracją i zapamiętywaniem informacji, doświadczać silnych emocji (np. smutku, lęku, złości, poczucia winy), nadużywać alkoholu i innych substancji, okaleczać się albo podejmować inne, ryzykowne działania. Jeśli tak się dzieje poinformuj o tym specjalistę. Jaka jest Twoja obecna sytuacja? Standardowe pytania podczas zbierania wywiadu psychologicznego dotyczą również podstawowych informacji biograficznych. Usłyszysz pytania o wiek, obecną sytuację życiową - mieszkaniową, zawodową, stan cywilny, relacje z bliskimi. Będziesz też proszony o ocenę satysfakcji i poziomu doświadczanego stresu w tych obszarach. Przykładowo, ważne jest, aby wsparcie społeczne było dostosowane do Twoich potrzeb. Jeśli tak nie jest to będzie generować dodatkowy stres, co może nasilać Twój problem. Jak radzisz sobie z objawami? Dodatkowe pytania będą dotyczyły Twoich typowych zachowań w momencie występowania objawów. Będziecie badać ze specjalistą, co dokładnie wtedy robisz i jakie to przynosi rezultaty (krótkoterminowo i długoterminowo). Można to zilustrować przykładem. Klasyczną reakcją w momencie doświadczania lęku jest wycofywanie się z sytuacji, która go powoduje. Jeśli cierpisz na lęk społeczny będziesz unikać sytuacji rozmowy z większą grupą osób, wystąpień publicznych i innych sytuacji, w których możesz obawiać się oceny. Niestety taki sposób radzenia sobie może doprowadzić do funkcjonowania poniżej swoich możliwości w pracy, konfliktów z innymi, a nawet zerwania relacji. Czy ten problem pojawiał się wcześniej? Psycholog zbada też, czy wcześniej występowały podobne trudności. Jeśli tak, to zastanów się jakie były Twoje sposoby radzenia sobie oraz na ile były skuteczne. W razie trudności możesz zapytać bliskie osoby, co zauważyły. Następnie będziecie mogli ocenić to razem w gabinecie. Ważne będzie również ustalenie, czy dotychczas korzystałeś(-aś) z leczenia psychiatrycznego. Jeżeli tak, to spróbuj znaleźć wypis od lekarza, a jeśli jest to niemożliwe możesz spróbować przypomnieć sobie diagnozę, czas i rodzaj podjętego leczenia. Być może przyjmowałeś(-aś) też leki. Psycholog zapyta o Twoją ocenę ich skuteczności i ewentualne skutki uboczne. Podobny zestaw pytań będzie dotyczył występowania ewentualnych chorób somatycznych (np. nadczynności tarczycy, raka, cukrzycy, udaru). Jak przebiegało Twoje dzieciństwo? Podczas konsultacji psychologicznych mogą paść również pytania dotyczące Twojego dzieciństwa - sposobów okazywania bliskości i rozwiązywania konfliktów przez rodziców, ewentualnych doświadczeń przemocy (fizycznej, emocjonalnej, seksualnej lub zaniedbywania), chorób w rodzinie, hospitalizacji, śmierci ważnych osób. Warto przypomnieć sobie na czym był oparty system wychowawczy (za co i w jaki sposób było się nagradzanym i karanym), jak wyglądała relacja rodziców, na ile była przez Ciebie oceniania w dzieciństwie jako stabilna. Psycholog zapyta też o status materialny rodziny, ważne wspomnienia z rodzicami, rodzeństwem, rówieśnikami i innymi znaczącymi dla Ciebie osobami. Dodatkowe pytania będą dotyczyły tego, jak przebiegał Twój rozwój, wyniki w szkole i podejście rodziców do tego. Inne, istotne doświadczenia, o których warto wspomnieć to: obwinianie, krytykowanie lub w inny sposób umniejszanie przez ważne osoby, doświadczanie dyskryminacji (z powodu wyznania, przynależności rasowej lub z innych powodów), poczucie odmienności od rówieśników, faworyzowanie rodzeństwa przez rodziców, niesprawiedliwe porównywanie z innymi, które może kształtować poczucie gorszości, rozłąka z rodzicami i doświadczanie opuszczenia (w wyniku hospitalizacji, wyjazdów, długich godzin pracy itp.). Czego oczekujesz od psychologa? Kolejnym, ważnym zagadnieniem będą oczekiwania wobec kontaktu z psychologiem. Czasami Twoje cele mogą być nierealistyczne. Wtedy zadaniem psychologa, zgodne z jego kompetencjami i doświadczeniem, jest nazwanie tego i ewentualne przeformułowanie celów na bardziej osiągalne. Często zadawane pytania w takich sytuacjach to, np.: "po jakich zachowaniach poznałbyś zmianę?”, "gdybyś był bardziej szczęśliwy to co byś robił?”, "po czym zmianę poznałoby Twoje otoczenie?”. Warto też pamiętać, że Ty również możesz zadawać pytania podczas konsultacji psychologicznych. Masz prawo uzyskać informację o kompetencjach specjalisty, czy innych ważnych dla Ciebie kwestiach, np. diagnozie, rozumieniu Twojego problemu z perspektywy teorii psychologicznych, czasie trwania terapii lub innej dobranej dla Ciebie formy pomocy. Nie obawiaj się stawiać pytań. Wszystko, co jest dla Ciebie ważne jest równocześnie istotne dla osoby, która ma Ci pomóc. Na co dzień wsparcia i porady szukamy przede wszystkim u znajomych i bliskich. Jeśli decydujemy się na skorzystanie z usług zawodowego psychologa, to dlatego, że: profesjonalny psycholog wie, gdzie są i pomoże uniknąć typowych pułapek potrafi rozmawiać o sprawach trudnych emocjonalnie jest neutralny – w poszukiwaniu najlepszych rozwiązań nie jest ograniczony przez stosunki i historię, która łączy Pacjenta z rodziną czy znajomymi w pracy jest skoncentrowany na Pacjencie i jego sprawach W trudnych sytuacjach życiowych najczęściej szukamy wparcia i pomocy wśród bliskich i przyjaciół. To bardzo dobre podejście, bo kontakt z osobami, od których czujemy wsparcie i akceptację jest nieoceniony. Jest również jednym ze sposobów radzenia sobie ze stresem i trudnościami. Może się zatem pojawić pytanie, po co nam psychoterapeuta, skoro z problemami możemy się zwrócić do przyjaciela? „Wolę porozmawiać z kimś z rodziny albo znajomym, niż iść do psychologa.” Rozmowa z kimś, kogo dobrze znasz (partnerem, przyjacielem, koleżanką, kolegą, rodzicami, sąsiadką, itp.) bywa często pomocna. Przecież nie z każdym problemem idziemy do gabinetu psychologa czy psychoterapeuty. Zazwyczaj jednak bliskie i znajome nam osoby, często pomimo najlepszych chęci, nie poświęcają nam wystarczająco dużo czasu i aktywnej uwagi. Nie wynika to zazwyczaj z ich złej woli, ale ograniczeń, jakie niesie ze sobą życie. Każdy z nas ma bowiem własne życiowe problemy, obowiązki, potrzeby i obawy, a podczas rozmowy pojawiają się różnego rodzaju „rozpraszacze”. Relacje te obarczone są wstępnymi założeniami i oczekiwaniami na temat tego, jacy jesteśmy, jak zachowywaliśmy się do tej pory, jak chcą nas postrzegać inne osoby i jakie wyobrażenie mają o naszym życiu. Dlatego też w niektórych sytuacjach warto porozmawiać ze specjalistą, który nie pozostaje z nami w żadnych relacjach, poza relacją wynikającą ze swojej profesji. Czy psychoterapeuta to przyjaciel za pieniądze? Nie, psychoterapeuta to psychoterapeuta, a przyjaciel to przyjaciel. Role tych dwóch osób znacząco się różnią. Psychoterapeuta nie jest naszym przyjacielem, nie powierza nam swoich tajemnic, nie mówi nam o sobie i swoich problemach. O życiu osobistym psychoterapeuty nie wiemy zazwyczaj nic, albo wiemy bardzo niewiele. Czym zatem różni się rozmowa psychoterapeutyczna od rozmowy z przyjacielem, koleżanką, kolegą czy kimś z rodziny? Psychoterapeuta przeprowadza profesjonalny wywiad terapeutyczny, zbiera jak najwięcej informacji na temat Twoich trudności i dotychczasowego rozwoju, aby mieć jak najpełniejszy obraz Twojej osoby. Inne osoby, nawet te najbliższe, rzadko kiedy wiedzą o nas tak dużo i w takim uporządkowaniu. Zazwyczaj więc nie zastanawiają się nad związkami przyczynowo-skutkowymi w naszym życiu, nie analizują naszych zachowań i często również nie mają dostępu do przeżywanych przez nas emocji. Terapeuta nie udziela rad ani nie daje bezpośrednich wskazówek. Kieruje rozmowę w taki sposób, aby pacjent mógł odkryć swoje własne wartości, potrzeby i odpowiedzi. Relacja terapeutyczna, w przeciwieństwie do relacji towarzyskiej, jest niesymetryczna. Oznacza to między innymi, że 50 minut rozmowy terapeutycznej jest poświęcone tylko i wyłącznie pacjentowi. Terapeuta jest w tym czasie uważny tylko na sprawy pacjenta. Nie ma tu wzajemności, jak przy relacji przyjacielskiej. Więcej o relacji terapeutycznej pisałam tutaj. Może się zdarzyć, że koleżanka, przyjaciel czy ktokolwiek Ci bliski jest stroną Twojego problemu czy w jakiś sposób jest zaangażowany w Twoje sprawy. Psychoterapeuta spojrzy na Ciebie i Twoje problemy z „boku” i świeżym okiem, bo nie jest uczestnikiem Twojego codziennego życia. Psychoterapeuta pomoże Ci w zrozumieniu nie tylko bieżącego problemu, ale również w przyjrzeniu się mechanizmom, wzorcom i schematom, które powielasz (jeżeli umówiliście się na to w kontrakcie terapeutycznym). Terapeuta, wspólnie z Tobą, próbuje zrozumieć Twoje problemy, a w trakcie psychoterapii będziecie próbowali je wspólnie przeanalizować i nad nimi pracować, znaleźć inne perspektywy i razem wypracować nowe rozwiązania. W trakcie takiej profesjonalnej rozmowy wyłaniają się wzorce i mechanizmy Twojego postępowania, a odkrycie ich może prowadzić do zrozumienia i zmiany. Psychoterapeuta jest profesjonalnie przygotowany do tego, aby rozmawiać o nawet najtrudniejszych sprawach emocjonalnych. Nie będzie uciekał od Twoich emocji, mówiąc że „jakoś to będzie”, „takie jest życie”, „wszystko będzie dobrze”. Wręcz przeciwnie, będzie dopytywał o Twoje emocje, które towarzyszą Ci w różnych sytuacjach, próbując je razem z Tobą rozpoznać i nazwać. Dla niektórych osób relacja terapeutyczna bywa pierwszą możliwością do nawiązania bezpiecznego i pełnego zaufania kontaktu, w którym nie są oceniani, ale słuchani z uważnością i empatią. Relacja terapeutyczna zakłada akceptację i wyklucza ocenę. Więcej pisałam o tym w poście: Czy terapeuta będzie mnie oceniał i krytykował? Oznacza to, że podczas sesji terapeutycznych możesz się dzielić dowolnymi aspektami swoich doświadczeń bez lęku i wstydu. Istnieją takie emocje, które ukrywamy przed sobą czy bliskimi, natomiast rolą psychoterapeuty jest nam pomóc te emocje sobie uświadomić i się z nimi skonfrontować. Terapia osób bliskich Ponieważ rola psychoterapeuty i przyjaciela rządzi się odmiennymi prawami, kodeks etyczny i zdrowy rozsądek wykluczają prowadzenie psychoterapii osób bliskich i również takich, z którymi terapeuta ma lub miał jakąkolwiek relację w przeszłości. Po pierwsze, taka sytuacja utrudniałaby możliwość obiektywnego spojrzenia i zdrowego dystansu. Po drugie, w psychoterapii niezbędna jest obserwacja budującej się relacji pomiędzy terapeutą a pacjentem oraz uświadamianie sobie towarzyszących nam emocji. Znajomość poza gabinetem zniekształcałaby te emocje i relację poprzez inne, dodatkowe doświadczenia. Po trzecie, i być może jest to najważniejszy czynnik, w terapii znajomych czy rodziny, zasady szczerości, poufności i tajemnicy zawodowej mogłyby być trudne do utrzymania. Podsumowując Wymieniłam kilka różnic pomiędzy profesjonalną rozmową terapeutyczną a codzienną rozmową towarzyską. To zapewne nie wszystkie różnice, ale na ich podstawie można zauważyć, że kontakt w gabinecie psychoterapeuty przebiega w zupełnie inny sposób, niż relacja z bliską osobą. Znajomi i rodzina bywają cennym wsparciem, jednak kiedy chcemy poszukać przyczyn, mechanizmów i rozwiązań naszych problemów, bez obaw o krytykę i narzucania nam cudzych wartości, warto rozważyć kontakt ze specjalistą. Dobre rady przyjaciół, pomimo ich najszczerszych chęci, nie zawsze okazują się dla nas dobre. Wpisy na moim blogu Prosto o psychoterapii ukazują się obecnie co tydzień. Jeśli chcesz być na bieżąco, zapraszam również na moją stronę na Facebooku. Indywidualne spotkanie z psychologiem, dla większości z nas jest nowym doświadczeniem, które wiąże się z lekiem i niepokojem. Pojawiają się wątpliwości i pytania jak sobie poradzić. Jednak jest to sytuacja nie do przewidzenia. Nie jesteśmy w stanie ułożyć sobie gotowego schematu przebiegu. Jednak pamiętajmy, że psycholog pracuje dla nas i na nasze zlecenie. Dodatkowo jest zobowiązany do zachowania całościowej tajemnicy ze spotkania. jego zadaniem jest niesienie pomocy. Warto wiedzieć także, że jest on przyzwyczajony do słuchania o problemach i na pewno już z nie jednym się spotkał. Dlatego nie musimy się niczym denerwować. Psycholog to pewnego rodzaju lekarz, który ma nam pomóc. Dlatego przed pierwszym spotkaniem powinniśmy się lekko przygotować. Przed spotkaniem musimy koniecznie się zastanowić nad tym co nas tak naprawdę dręczy. Przemyślmy co nam dokucza, jakie myśli nas bolą, z czym sobie nie radzimy, co nam przeszkadza. Zwróćmy także uwagę na to w jaki sposób okazujemy swoje emocje i uczucia środowisku zewnętrznemu. Pamiętajmy, że pierwsza wizyta zawsze jest tylko wstępem do dalszych spotkań. Pozwala na ogólne zapoznanie się z problemem i omówienia dalszego leczenia. Psycholog nie oczekuje od nas również konkretnych zachowań. Nowoczesne techniki psychoterapeutyczne. Profesjonalni i doświadczeni psycholodzy. Sprawdź naszą ofertę: psychoterapia Warszawa Mokotów Będzie słuchał o problemach jakie sprowadziły Ciebie do niego. Wszystko będzie sobie zapisywał, analizował. W celu uzupełnienia i dokładnego sprecyzowania może zadawać pytania, na które warto odpowiadać prawdą. Może spytać także o oczekiwania jakie mamy wobec niego, czego spodziewamy się po terapii, a także co chcemy osiągnąć. Pozwoli to na dobranie odpowiednich formy pomocy do klienta. 13 grudnia 2016 Spis treści1 Co mówić u psychologa?2 Jakie pytania zadaje psycholog? Kiedy udać się do psychologa?3 Kiedy udać się do psychologa po poradę?4 Czego mogę się spodziewać na pierwszej wizyty u psychologa?5 Jakie są wskazania do porady psychologicznej?6 Jak wygląda pierwsza wizyta u psychologa w celu uzyskania porady psychologicznej?7 Jak wygląda pierwsza wizyta u psychologa, gdy potrzebuję psychologicznej diagnozy klinicznej?8 Kiedy się udać do psychologa w celu uzyskania klinicznej diagnozy psychologicznej?9 Rozmowa u psychologa10 Rozmowa psychologiczna11 Kiedy udać się do psychologa w celu psychoterapii? Wizyty u psychologa nie mają jednego schematu. Różnią się zależnie od tego, w jakim celu chcesz skorzystać z pomocy psychologicznej. Nie wszyscy klienci potrafią zdefiniować cel wizyty i tym samym pojawia się problem: Do psychologa jakiej specjalizacji należy zapisać się na wizytę? Często jest to dość intuicyjna potrzeba, trudna do sprecyzowania, wymagająca wiedzy z zakresu dziedzin, którymi zajmują się psycholodzy. Jednak niewątpliwie, im lepiej będziemy umieli sprecyzować nasze potrzeby i określić cel wizyty, tym większe prawdopodobieństwo, że wybierzemy psychologa, którego domeną zawodową jest właśnie obszar naszych potrzeb. Cele wizyty wyznaczają metody pomocy psychologicznej, psychoterapeutycznej, diagnostycznej i określają dobór metod diagnostycznych. Pierwsza wizyta u psychologa jest zdecydowanie uwarunkowana Twoimi potrzebami i oczekiwaniami, zależna od celu i formy oczekiwanej pomocy. Od sprecyzowanego celu i potrzeb zależy odpowiedź na pytanie: Co mówić u psychologa? Ostateczne cele pomocy psychologicznej są określane wspólnie przez klienta i psychologa i zazwyczaj mają sformalizowaną formę kontraktu. Zanim podejmiesz decyzję o wizycie u psychologa, warto wiedzieć, że: psycholog nie jest lekarzem, nie może prowadzić leczenia farmakologicznego, istnieje podział specjalizacyjny na psychologa dorosłego oraz psychologa dzieci i młodzieży nie każdy psycholog jest psychoterapeutą i prowadzi psychoterapię, psycholodzy prowadzący psychoterapię posiadają certyfikat psychoterapii określonego nurtu zgodnie, z którym pracują bądź są w trakcie psychoterapeutycznego szkolenia specjalizacyjnego i wówczas pracują korzystając ze stałej superwizji, nie każdy psycholog i psychoterapeuta posiada specjalizację z zakresu psychologia kliniczna dorosłego lub dzieci i młodzieży, co wiąże się z umiejętnością z zakresu dokonywania klinicznej diagnozy rozwojowej, psychopatologicznej i neoropsychologicznej. Z pewnością każdy kontakt z psychologiem powinien być oparty na relacji profesjonalnego zaufania interpersonalnego, które klient buduje w oparciu o kompetencje specjalisty, oraz zapewnienie w toku wymiany informacji i nawiązywania kontaktu, poczucia bezpieczeństwa, intymności, szacunku i poszanowania godności. Zaufanie interpersonalne jest warunkiem skutecznego procesu pomagania. Oczywiście relacja zaufania przez cały proces ma charakter dynamiczny, jest efektem nieustannego bilansowania przez klienta korzyści, ryzyka i strat, poddawana wątpliwościom i weryfikacji, szczególnie gdy spotkania stają się trudne i obciążające emocjonalnie. Korzyścią wynikającą z podjęcia osobistego ryzyka, o poddaniu się wpływowi i kontroli innej osoby, zgody na ujawnianie osobistych, często bardzo intymnych informacji jest: poczucie wsparcia, zrozumienia, zmniejszenie poczucia bezradności, beznadziejności i cierpienia, nadzieja na rozwiązanie problemów, na rozwój osobisty, poprawę funkcjonowania społecznego i relacji interpersonalnych. Po fazie wzajemnego poznania się i nawiązaniu kontaktu, wspólnym wyznaczeniu ostatecznych celów pomocy psychologicznej, kolejne zadania zazwyczaj koncentrują się na analizowaniu przeszłych doświadczeniach i poszukiwaniu przyczyn warunkujących obecne problemy. Ostatnia faza polega na poznaniu, wypracowaniu i uczeniu się sposobów zmiany obecnego stanu na pożądany. Jakie pytania zadaje psycholog? Psycholog pomaga w budowaniu dobrego kontaktu, począwszy od pierwszej wizyty. Robi to np. przez sposób formułowania pytań, przeformułowania Twoich wypowiedzi, podążania za nimi, interpretowania wypowiedzi w formie hipotez. Pytania są zadawane od mniej intymnych w początkowej fazie do zawężających, od ogólnych do skonkretyzowanych i uszczegółowiających. Dla wielu klientów bardziej dyrektywny sposób prowadzenia spotkań, jest istotnym czynnikiem w budowaniu dobrej relacji. Rozmowa niedyrektywna ma również swoje zalety, gdy klient wypowiada się swobodnie na temat swojej historii życia, doświadczeń życiowych i przeżyć. Stopień dyrektywności, werbalnej aktywności psychologa, jest uwarunkowany nurtem, w jakim pracuje. W trakcie rozmowy powinieneś odczuwać wyraźne przyzwolenie na to, że to Ty ostatecznie decydujesz, czy i jakie treści będą ujawniane, jaki zakres tematyczny będzie przedmiotem spotkania. Nie możesz czuć się przymuszany do wypowiedzi. Inaczej jest w przypadku rozmowy dotyczącej procesu diagnostycznego, rozmowa z uwagi na cel, przybiera charakter bardziej dyrektywny. Już pierwsza wizyta u psychologa może mieć charakter procesu terapeutycznego. Zawieranie kontraktu na pomoc poradnianą czy terapeutyczną, określenie celów, wymusza refleksyjność na swój temat, nadaje określone znaczenia życiowym doświadczeniom i tym samym może mieć charakter terapeutyczny. Trudno jest też zakreślić granice pomiędzy procesem diagnostycznym a pomocą psychologiczną samą w sobie. Nie mniej nadrzędnym celem diagnozy nie jest terapia, ponieważ diagnosta skupia się nie bezpośredni na pomaganiu, lecz na rozpoznawaniu, stawianiu pytań diagnostycznych i poszukiwaniu na nie odpowiedzi. Jeśli nie potrafisz sprecyzować swoich potrzeb związanych z celem uzyskania pomocy psychologicznej, nie wiesz, jakiej specjalności wybrać psychologa, możesz skorzystać z bezpłatnej konsultacji w Centrum Medycznym Salus Pro Domo w Warszawie. Zawarte poniżej informacje mają charakter społecznej edukacji i dotyczą najczęstszych obszarów działania psychologa i rodzaju świadczonych pomocowych usług psychologicznych. Pomogą poznać specyfikę profesjonalnej pomocy psychologicznej, ułatwią sprecyzowanie problemu, oczekiwań wobec psychologa i celów wizyty. Pomogą też odpowiedzieć na pytanie, kiedy udać się do psychologa?, o co pyta psycholog? Kiedy udać się do psychologa? Na wizytę do psychologa udajesz się w celu: Uzyskania porady psychologicznej Uzyskania diagnozy Podjęcia psychoterapii Kiedy udać się do psychologa po poradę? Poradnictwo psychologiczne jest najczęściej udzielaną przez psychologów formą pomocy. Należy odróżnić poradnictwo psychologiczne od psychoterapii – te dwa pojęcia są rozdzielne, choć często traktowane jako tożsame. Poradnictwo psychologiczne nie jest formą psychoterapii, nie ma charakteru leczącego, ponieważ w swoim założeniu jest ofertą pomocową dla osób zdrowych, które okresowo doświadczają dyskomfortu psychicznego, na różnym etapie życia, związanego z realizacją swoich zadań, celów rozwojowych i wynikających z tego powodu przejściowymi problemami. Innymi słowy poradnictwo jest formą pomocową dla osób doświadczających distresu psychicznego na różnym etapie rozwoju, w okresie podejmowania szczególnych wyzwań bądź w trakcie życiowych kryzysów. Współczesne poradnictwo psychologiczne przeżywa prawdziwy rozkwit, w dużej mierze dlatego, że zwraca uwagę w swoich założeniach na koncepcje zdrowia psychicznego rozumianego jako satysfakcjonującą, jakość życia, przejawiającą się dojrzałością, przeżywaniem pozytywnych emocji, poczuciem dobrostanu psychicznego i szczęśliwości. Poradnictwo psychologiczne oparte na koncepcjach psychologii pozytywnej zwraca uwagę na zdrowie psychiczne rozumiane w kategoriach pozytywnych, a nie tylko jako przejaw braku objawów psychopatologicznych. Czego mogę się spodziewać na pierwszej wizyty u psychologa? Jeśli jest to wizyta o charakterze poradnianym, możesz oczekiwać: Pomocy w zakresie diagnozy problemu i sytuacji kryzysowej, Diagnozy zasobów odpornościowych, pomoc w ich uruchomieniu i wykorzystaniu, Pomocy w rozwiązywaniu sytuacji kryzysowych, Towarzyszenie w podejmowaniu ważnych, życiowych decyzji, Doskonaleniu samego siebie Jakie są wskazania do porady psychologicznej? W ciągu całego swojego życia musimy sprostać wyzwaniem, które są charakterystyczne dla kolejnego etapu rozwoju i życia. Psychologia rozwojowa dokładnie opisuje charakter kolejnych wyzwań rozwojowych i problemów życiowych, które będą wymagać rozwiązania. Co więcej, przewiduje, kiedy i jakie pojawią się w kolejnych etapach życia, jako przewidywalna, normatywna cecha kryzysów rozwojowych. Najczęstszym rodzajem problemów, które kwalifikują się do poradnictwa psychologicznego są: Problemy rodziców małych dzieci. Przeżywanie silnych stanów emocjonalnych związanych z problemami rozwojowymi dziecka. Problemy związane z rolą bycia rodzicem. Problemy rodziców w sytuacjach trudności szkolnych dziecka. Granice wspierania dziecka i zachowania jego autonomii. Problemy związane z samodzielnością i niezależnością dziecka, kontrolą. Problemy z konsekwencją wychowawczą, stawianiem i utrzymywaniem norm i zasad. Potencjalnymi możliwościami dziecka w kontekście oczekiwań rodzica wobec dziecka. Problemy z kontrolą zachowań impulsywnych wobec dziecka. Pomoc w zrozumieniu trudności szkolnych dziecka, wypracowanie sposobów minimalizowania negatywnych skutków tych trudności, które mogą rzutować na dalszy rozwój psychospołeczny dziecka. Problemy rodziców dorastającego dziecka. Problemy buntu adolscencyjnego, kontrola rodzicielska i problemy separacyjne, ryzykowne zachowania dziecka. Problemy wczesnej dorosłości. Związane z podejmowaniem nowych ról społecznych, studiów, aktywności zawodowej związków partnerskich, adaptacyjne. Problemy małżeńskie i w związkach partnerskich. Problemy okresu średniej i późnej dorosłości, wieku senioralnego. Okresu przejścia na emeryturę. Problemy rodzinne. Pomoc w problemach rodzinnych, o charakterze poradnictwa psychologicznego polega na krótkotrwałej interwencji w formie porady, psychoedukacji, interwencji wychowawczej, nie ma charakteru psychoterapii rodzinnej. Zakres poradnictwa rodzinnego dotyczy problemów małżeńskich, rodzinnych i wychowawczych. Podstawową zasadą jest bezstronność psychologa wobec poszczególnych członków rodziny. Wielu psychologów prosi, aby w spotkaniach brała udział cała rodzina, również małoletnie dzieci. Dotyczy takich problemów, jak: problemy w komunikacji, pełnieniu ról rodzicielskich i spójności systemu rodzicielskiego, zaburzonej struktury rodziny, granic poszczególnych członków rodziny, problemów separacyjnych z dorosłymi dziećmi, problemy wychowawcze, praca nad zmianą zachowań dziecka, które są obciążające i destrukcyjne, konsekwentną postawą rodzicielską, problem zaufania do dziecka. Problemy związane z funkcjonowaniem małżeństwa – sposób rozwiazywania konfliktów, podejmowania decyzji, zaspokajania potrzeb. Istotnym dopełnieniem sposobu pomocy rodzinie jest spojrzenie, na rodzinę z perspektywy potencjalnych zasobów rodzinnych, mocnych stron rodziny, uruchomieniu rezerw rodzinnych. Problemy związane z przewlekłymi chorobami somatycznymi i psychicznymi, niepełnosprawnością. Jak wygląda pierwsza wizyta u psychologa w celu uzyskania porady psychologicznej? Osoba, która zgłasza się na pierwszą wizytę do psychologa w celu porady, zazwyczaj przeżywa wiele negatywnych emocji, związanych ze swoją kryzysową sytuacją. Do częstych uczuć należy wysoki poziom niepokoju, poczucie zagrożenie i braku stabilizacji życiowej, poczucie bezradności, bezsilności, obawy i lęki związane z przyszłością, przeżywanie negatywnego bilansu życiowego i pesymistyczne nastawienia dotyczące przyszłości. Sytuacje kryzysowe mogą powodować obniżoną samoocenę, uruchamiać zwątpienie w swoje mocne strony i kompetencje, pesymistyczne myślenie i przeżywanie objawów depresyjnych, paniki. Nasila się przeżywanie złości, wstydu, poczucia winy. Kryzysowe sytuacje mogą prowokować postawy rezygnacyjne i tendencje do izolacji. Również sam fakt podjęcia decyzji o wizycie u psychologa może być interpretowane jako przejaw okazywania słabości i bezradności, wzmacniać negatywną ocenę dotyczącą własnych kompetencji. Kompetentny i doświadczony psycholog ma świadomość tych problemów, dlatego podstawowym jego zadaniem jest pomoc w zmniejszeniu przeżywania tych negatywnych stanów emocjonalnych. Obligatoryjną, pierwszą zasadą rozmowy z psychologiem jest zapewnienie przez niego atmosfery życzliwości i prywatności. Pozwolenie, by rozmowa przebiegała w formie zindywidualizowanej i dogodnej dla klienta. Oznacza to w praktyce, że psycholog nie decyduje, o czym ma klient rozmawiać, podąża za jego spontanicznym poruszaniem tematów, jedynie zadając dodatkowe pytania pomagające w kontynuowaniu wątków. Najważniejszym pierwszym celem takiej rozmów z psychologiem jest możliwość odreagowania przeżywanych emocji, pomoc w uzyskaniu wglądu w nie, w zdiagnozowaniu i nazwaniu ich. Jest to niezwykle trudny etap, ponieważ może się wiązać z poznaniem swoich negatywnych emocji, przeżywanych w relacjach z dziećmi, małżeńskiej, wobec rodziców, czy wobec współpracowników i przyjaciół. Istotną cechą prawidłowego kontaktu jest zapewnienie przez psychologa, poczucia akceptacji i zrozumienia. Dobra rozmowa z psychologiem powinna gwarantować, że w jej trakcie nie czujesz się oceniany, osądzany, krytykowany, odrzucony, czy poniżony. Nie czujesz wstydu i potrzeby kontrolowania się. Czujesz się rozumiany i akceptowany. Efektem tego etapu powinno być pozyskanie umiejętności kontrolowania własnych stanów emocjonalnych poprzez, uwolnienie wszystkich skrywanych emocji, poznanie, zrozumienie i akceptacja ich. Pozwala to w efekcie na obniżenie intensywności ich przeżywania, wzmacnia poczucie kontroli nad nimi. Uczy, że konstruktywnym sposobem emocjonalnej samokontroli, jest poznanie i odreagowanie negatywnych emocji, które uwalnia od stanów napięcia i daje poczucie subiektywnej poprawy samopoczucia psychicznego. Proces uwolnienia się od intensywnego przeżywania negatywnych emocji odbywa się w kontekście koncentracji na wydarzeniach, które je sprowokowały. Tym samym, poprzez uzyskanie poznawczej perspektywy, powinien zachodzić proces identyfikacji problemów, uzyskiwanie dystansu i reinterpretacji kryzysowych sytuacji, nadaniu im właściwego znaczenia i rangi. Identyfikacja rzeczywistych problemów jest podstawą do dalszego etapu pracy, poszukiwania konstruktywnych sposobów rozwiązań problemu, czyli usunięcie przyczyny negatywnego stanu emocjonalnego, uczenie umiejętności rozwiązywania problemów. Jak wygląda pierwsza wizyta u psychologa, gdy potrzebuję psychologicznej diagnozy klinicznej? Diagnoza kliniczna jest szczególnym rodzajem diagnozy psychologicznej. Najważniejsze w postępowaniu diagnostycznym jest ustalenie celu badania, dlaczego i po co wykonujemy badanie psychologiczne. Pierwsza wizyta powinna dotyczyć sprecyzowania celu i zakresu diagnozy, od tego zależy dalszy przebieg wizyty. Jest również nastawiona na pozyskanie podstawowych informacji, ważnych z punktu widzenia diagnostycznego. Możesz się spodziewać, że psycholog będzie Twoje wypowiedzi interpretował w sposób, który będzie wychodził poza dosłowne Twoje sformułowania, których celem może być „prowokowanie” do pogłębienia tematu już poruszanych. Sposób prowadzenia rozmowy może być mniej lub bardziej dyrektywny, zależny od stylu pracy psychologa. Nie wszystkim klientom może odpowiadać np. niski poziom dyrektywności, choć dla innych może mieć swoje zalety. Kluczową rolą psychologa przeprowadzającego badanie jest umiejętność nawiązania kontaktu, który w dalszym etapie powinien mieć cechy zaufania, zapewniającego rzetelne wyniki badań. W dalszym etapie punktem wyjścia badania diagnostycznego jest sformułowanie problemu klinicznego, wymagającego procesu diagnostycznego. Cel badania klinicznego może byś sformułowany przez sąd, szkołę, lekarza psychiatrę lub neurologa w celu diagnozy neuropsychologicznej. Po zakończeniu badania następuje opracowanie diagnozy i orzeczenia dla celów instytucji zlecającej badanie.. Wynik badania składa się z: Danych podstawowych i biograficznych, ( historia życia i historia problemu). Danych o problemie, powodu zgłoszenia się do diagnozy i oczekiwań, historii problemu klinicznego. Oceny aktualnego stanu zdrowia psychicznego i zachowania. Danych o środowisku życia i działania we wszystkich sferach życia – edukacyjnych, zawodowych, rodzinnych. Danych z przeprowadzonych badań testowych, i ich wniosków. Opisu objawów i zaburzenia, wyjaśnienia jego mechanizmu, etiologii, patogenezy. Opisu oceny zdrowia, zasobów osoby badanej, jej mocnych stron, i jej środowiska. Wniosków ogólnych i wskazań do interwencji pomocowych. Dwa ostatnie punkty są znaczące dla opracowania programu terapeutycznego, o charakterze: oddziaływań psychoterapeutycznych, indywidualnych, grupowych, rodzinnych rehabilitacji psychologicznej, interwencji kryzysowych, oddziaływań psychoprofilaktycznych, treningów terapeutycznych. Ostatnim etapem badania diagnostycznego jest komunikowanie i wyczerpujące omawianie wyników badania, konkretnych wniosków. Badany otrzymuje opinię diagnostyczną w formie pisemnej. Podstawowym narzędziem badawczym psychologa i najczęściej wykorzystywanym jest obserwacja i rozmowa. Są to metody, które są obecne przez cały czas trwania kontaktu z psychologiem. Pod pojęciem obserwacji i dalszej analizie, kryje się technika diagnostyczna, która opiera się na teorii psychologicznej i wiedzy naukowej. Również rozmowa jest prowadzona przez pryzmat paradygmatu teoretycznego, który preferuje w swojej pracy psycholog. Inaczej prowadzi rozmowę psycholog zorientowany poznawczo-behawioralnie, a inaczej psychoanalityk. Poza rozmową i obserwacją, zależnie od problemu diagnostycznego psycholog może wykorzystywać inne narzędzia badawcze. Do najczęściej spotykanych w praktyce należą Metody Kwestionariuszowe, Metody Projekcyjne np. techniki rysunkowe, testy niedokończonych zdań, obrazkowe. Znane są testy rozwoju i właściwości funkcji poznawczych, poziomu sprawności intelektualnej. Dla prawidłowego procesu diagnostycznego bezwzględnie jest wskazane przeprowadzanie jej przez psychologa klinicznego dorosłego, bądź przez psychologa dzieci i młodzieży. Kiedy się udać do psychologa w celu uzyskania klinicznej diagnozy psychologicznej? W ostatnich latach zdecydowanie powiększył się obszar problemów, w których diagnoza psychologiczna ma swoje uzasadnienie. Są to między innymi, takie sfery życia jak: Wybór optymalnych warunków rozwoju, Dobór pracowników na szczególne stanowiska pracy, Dobór profilu kształcenia i edukacji, Monitorowanie tempa rozwoju szkolnego i emocjonalnego, Konieczność podejmowania ważnych decyzji w obliczu krytycznych sytuacji życiowych, Ocena psychopatologiczna stanu zdrowia psychicznego, różnicowania zaburzeń psychicznych, ocena zaburzeń osobowości, Wybór skutecznych sposobów radzenia sobie w trudnych sytuacjach, Skutki stresogennych wydarzeń, Diagnoza psychospołeczna uwarunkowań środowiskowych, które mają szczególny wpływ na rozwój bądź dysfunkcjonalność jednostki. Dotyczy różnych grup społecznych np. szkoła, miejsce pracy. Pacjent sam może się zgłosić do psychologa klinicznego w celu uzyskania diagnozy, ponieważ: Chce poznać swoje zasoby, mocne strony np. w związku z rozważaniem podjęcia się nowych, szczególnych zadań, wyzwań. Chce poznać przyczyny i ograniczenia w funkcjonowaniu intelektualnym, poziom deficytów procesów poznawczych, trudności szkolnych. Chce poznać przyczyny obniżonego poziomu funkcjonowania społecznego. Chce poznać swoje problemy ze zdrowiem psychicznym, przyczynę ich wystąpienia i specyfikę. Chce poznać swoje problemy ze zdrowiem fizycznym np. o charakterze neurologicznym, psychosomatycznym. Szuka specjalistycznej pomocy w przezwyciężeniu kryzysu życiowego, niesatysfakcjonującej, jakości życia. Chce poznać mechanizmy swojego funkcjonowania, zrozumieć problemy w relacjach interpersonalnych. Chce poznać i zrozumieć problemy swojego rozwoju seksualnego. Chce uzyskać pozwolenie na broń Chce uzyskać zaświadczenie o zdrowiu, które jest wymagane w określonych profesjach. Cel badania diagnostycznego może zostać określony przez zewnętrzną instytucję np. szkołę, wojsko, zakład pracy, sąd w sprawach cywilnych i karnych. Może być formułowany przez rodzinę, wówczas w przypadku dorosłych, wymagana jest zgoda. Psychologiczna diagnoza bazuje na badaniu osobowości, co pozwala ustalić, w jakim stopniu u klienta jest rozwinięta określona właściwość osobnicza oraz czym ten rozwój jest uwarunkowany. Odpowiada na pytanie, jakie procesy psychiczne uległy zakłóceniu, na ile są dysfunkcjonalne dla harmonijnego rozwoju i dobrostanu psychicznego. Wyjaśnia również czym spowodowane są dane trudności, deficyty. Celem diagnozy psychologicznej jest stworzenie planu efektywnych sposobów oddziaływań w celu zlikwidowania bądź obniżenia dysfunkcjonalności, trudności przystosowawczych, oraz zaleceń wskazujący na optymalne formy dalszej pomocy psychologicznej np. psychoterapeutycznej, systemowej terapii rodzinnej etc. Rozmowa u psychologa Zazwyczaj celem pierwszej rozmowy, bądź jednej z pierwszych, jest zebranie podstawowych informacji biograficznych, oraz potrzebnych do postawienia wstępnych hipotez diagnostycznych lub rodzaju form pomocowych. Zdarza się, bowiem, że klient, pomimo, że ma skonkretyzowane problemy i cele, to sformułowanie ich może być zbyt ogólne i niejasne. Pytania dotyczą również uszczegółowienia motywów, które zdecydowały o wizycie u psychologa, oraz oczekiwań. Pierwszy kontakt zazwyczaj ma również charakter informacyjny dotyczący form pomocy i sposobów ich realizacji, oraz w oparciu o, jaki paradygmat teoretyczny pracuje psycholog, np. czy jest psychoterapeutą analityczncznym, psychodynamicznym, poznawczo-behawioralnym,itp. Rozmowa u psychologa, szczególnie w celach poradnianej pomocy bądź diagnozy, jest oparta na metodzie badania zwanej wywiadem. Jest to podstawowa metoda w praktyce psychologicznej, która pozwala poznać, nie tylko podstawowe dane biograficzne, ale również motywy działania, przeżywane stany emocjonalne, doświadczenia życiowe, specyfikę zgłaszanych problemów. Każdy wywiad ma swoją strukturę, wynikającą z teoretycznych i metodologicznych założeń, według których pracuje psycholog. Podane w wywiadzie treści są analizowane i interpretowane przez psychologa. Sposób prowadzenia rozmowy opartej o wywiad jest zależny również od specjalizacji psychologa, do którego trafiliśmy na wizytę, np. czy jest to neuropsycholog, psycholog kliniczny, czy seksuolog, czyli od rodzaju problemu. Każda rozmowa ma swoją specyfikę wyznaczoną przez cel, z którym zgłaszamy się. Każde podejście w psychologii cechuje własny sposób rozumienia relacji klient-psycholog, psychoterapeuta, co może mieć przełożenie na sposób prowadzenia rozmowy, już na pierwszej wizycie. Charakter rozmowy, sposób przeprowadzania wywiadu psychologicznego, rozłożenia jego akcentów zawsze warunkuje nadrzędny cel. Specjalistyczny wywiad zależy np. od takich celów jak: Klinicznych, dotyczących zaburzeń psychopatologicznych Sądowych, opiniowanie sądowe Wychowawczych Psychologii zdrowia i biznesu Wspierania rozwoju osobistego Psychoterapeutycznych, kwalifikacja do terapii. Szczególnego podejścia i prowadzenia rozmowy wymagają osoby z doświadczeniem traumy życiowej, ofiary przemocy, rodziny osób chorych terminalnie, osoby poważnie chore somatycznie. Każda rozmowa z psychologiem jest swoistą ingerencją w sposób życia drugiego człowieka, która może spowodować zmiany w sposobie jego funkcjonowania, może pozostać we wspomnieniach, być znaczącym doświadczeniem w historii życia, i również może mieć nieodwracalne skutki. Dlatego kodeks etyczno-zawodowy Polskiego Towarzystwa Psychologicznego podkreśla wymiar etyczny relacji psychologicznej. Psycholog jest zawodem zaufania publicznego. Kontakt z psychologiem otwartym, empatycznym, szanującym godność i granice, dającym poczucie bezpieczeństwa i wsparcia, może być silnie pozytywnym, pomocowym doświadczeniem o bardzo dużym znaczeniu. Rozmowa z psychologiem, bazując na zbudowanym dobrym kontakcie, poczuciu zaufania i bezpieczeństwa, w dalszych etapach, polega na stopniowym pogłębianiu relacji. Zazwyczaj w pierwszej fazie kontaktu, pytania są ogólne, a następnie bardziej szczegółowe. W ten sposób klient może samodzielnie sterować rozmową, wybierając problemy, które chce poruszyć, a później może pogłębić. Rozmowa psychologiczna Każdy człowiek dysponuje mechanizmami, które pozwalają mu zachować dystans do otaczającego świata, a w określonych sytuacjach w kontaktach interpersonalnych do zdarzeń życiowych. Poziom nieufności, czy umiejętność zdystansowania się często bywa adekwatny, uzasadniony i pomocny. Tym prawidłowościom podlega również relacja z psychologiem, co oznacza, że w naturalny sposób pierwsze wizyty nie muszą oznaczać beztroskiej akceptacji psychologa, czy podtrzymania decyzji o pomocy psychologa, bez wątpliwości i jej weryfikacji. Możesz spodziewać się po pierwszej wizycie i kolejnych, naturalnego, nieprzyśpieszonego procesu budowania otwartości, szczerości i zaufania. Możesz się spodziewać, że będziesz przeżywał „opór”, a nasilone mechanizmy obronne –dystansowania się, nieufności, podważania trafności podjętej decyzji etc. z pewnością, w sposób naturalny i oczywisty, prawdopodobnie, wcześniej, czy później, pojawią się. Rozmowa psychologiczna i psychoterapeutyczna jest procesem zmiennym. Pojawiają się ambiwalentne uczucia i dążenia, z jednej strony ulga w cierpieniu, nadzieja, zadowolenie z podjętej decyzji o skorzystaniu z pomocy psychologicznej, z drugiej dążenie w relacji z psychologiem do zwiększenia dystansu, powściągliwość i dążenie do zmniejszenia poziomu intymności. Wprawny psycholog rozumie tę zmienność, uwzględnia poziom lęku i oporu, traktuje je, jako naturalne i ważne dla przebiegu procesu. Sytuacje kryzysowe są przewidywalne i są cechą relacji z psychologiem. Jeśli jednak, podejmiesz decyzję o rezygnacji z dalszej współpracy, warto omówić i zanalizować tę decyzję z psychologiem, być może będzie miało to wpływ na Twoją ostateczną decyzję. Kiedy udać się do psychologa w celu psychoterapii? Specjalistyczną formą pomocy psychologicznej, rozmowy psychologicznej, jest psychoterapia, zalecana w problemach i zaburzeniach psychicznych, psychosomatycznych, w celu usunięcia bądź obniżenia zaburzeń w funkcjonowaniu psychicznym, społecznym, somatycznym, oraz usunięciu ich przyczyn. Psychoterapię stosuje specjalista – psychoterapeuta. Oznacza to, że posiada prawo do jej stosowania, to znaczy, że ukończył proces szkolenia i ma certyfikat psychoterapeuty. Bywa, że jest w trakcie szkolenia, wówczas swoją pracę poddaje systematycznej superwizji, u psychoterapeuty, który jest nazywany superwizorem. Cele psychoterapii są zależne od potrzeb pacjenta, rozpoznawanego zaburzenia zdrowia psychicznego i związanymi z tym, uwarunkowaniami patogenetycznymi. Są formułowane i realizowane zgodnie z nurtem, w którym pracuje terapeuta. Często wymagają one długoterminowego procesu psychoterapeutycznego. W realizacji określonych celów, może być stosowana tzw. terapia krótkotrwała, bądź interwencja kryzysowa. Celem może być: Usunięcie objawów – lęku, fobii, natręctw, objawów depresyjnych Zmiana zachowania Zmiana cech osobowości Wsparcie w odzyskaniu równowagi psychicznej po traumatycznym wydarzeniu Cele definiowane są w oparciu o paradygmat, zgodnie, z którym pracuje terapeuta i są realizowane w formach zgodnych z tym nurtem. Polegają miedzy innymi na uczeniu się i zmianie zachowania, zmianie przekonań, nastawień tzw. dysfunkcjonalnych schematów poznawczych – terapia behawioralna i poznawcza. W trakcie psychoterapii psychodynamicznej – przez poznawanie siebie uruchamiany jest podstawowy proces wglądu, o charakterze intelektualnym i emocjonalnym tzw. świadomość problemów, ich istoty i przyczyn. Proces ten pozwala na uruchomienie zmian na poziomie zachowania, objawów i osobowości. Leczące są również procesy zachodzące w relacji terapeuta-klient. Oczekiwanym efektem psychoterapii są zmiany objawowe, zachowania, w kontaktach interpersonalnych i funkcjonowania społecznego, zmiany w systemach, w których funkcjonuje klient – rodzinnym, środowisko pracy. Pożądane są zmiany osobowościowe, w strukturze, tożsamościowe, rozwojowe zmiany osobowości, rozwiązanie intrapsychicznych konfliktów, poprawa dobrostanu psychicznego i jakości życia. Psychoterapia może być stosowana zależnie od potrzeb i celów w formie indywidualnej, grupowej i rodzinnej. Czasami obie te formy są łączone i przebiegają równolegle. W psychoterapii grupowej wykorzystuje się dynamikę grupy, procesy i cechy zachodzące w grupie. Również sposób przebiegu procesów terapeutycznych w terapii grupowej jest zależny od nurtu, w jakim pracuje terapeuta. Psychoterapia rodzinna Specjalistyczną terapią jest psychoterapia rodzinna oparta o paradygmat systemowy, w której uczestniczy cała rodzina. Celem psychoterapii rodzinnej jest zmiana komunikacji interpersonalnej oraz struktury rodziny. Podstawowym założeniem jest tu teza, że „patologia” jednego członka rodziny jest wypadkową wzajemnych relacji w rodzinie i dlatego cała rodzina wymaga pomocy. Przykładowo problemy wychowawcze z dzieckiem (zachowania agresywne, ryzykowne) mogą być wynikiem problemów w podsystemie rodzicielskim, w diadzie małżeńskiej, patologicznych koalicjach, granicach wewnątrzrodzinnych. Zdrowa rodzina charakteryzuje się jasno oddzielonymi podsystemami, zgodnie z hierarchią i pełnionymi rolami przez poszczególnych członków, jasnymi granicami. Komunikacja jest jasna, sprzyjająca rozwojowi wszystkich członków rodziny. Istnieje harmonia pomiędzy odrębnością własnego ja , każdego członka, a poczuciem przynależności do rodziny. Zdrową rodzinę charakteryzuje również prawidłowa adaptacja do kolejnych okresów rozwojowych np. rodzina z małym dzieckiem, z adolscentem, czy okres odejścia dorosłych dzieci i dokonane prawidłowe procesy separacyjne. Celem oddziaływań psychoedukacyjnych jest dostarczenie wiedzy z określonego obszaru np. pacjentowi z diagnozą zaburzenia schizofrenicznego i jego rodzinie, wiedzy dotyczącej specyfiki choroby, wyposażenie w umiejętność kontrolowania choroby w celu obniżenia poziomu ryzyka nawrotu choroby, wydłużenia okresów remisji, oraz zapobieganie koniecznym hospitalizacjom w przyszłości. Odrębną formą pomocy jest interwencja kryzysowa, która może mieć charakter interdyscyplinarny. Psycholog współpracuje z zespołem interdyscyplinarnym, bowiem osoby w kryzysie niejednokrotnie wymagają pomocy prawnej, medycznej, ekonomicznej i społecznej. Podstawowym zadaniem interwencji kryzysowej jest wsparcie emocjonalne i społeczne, odzyskanie przez osobę zdolności do samodzielnego rozwiązywania sytuacji kryzysowej. Interwencja kryzysowa jest stosowana, jako forma pomocowa w przypadku osób doświadczających ostrego i traumatycznego stresu, w sytuacjach przemocowych, w sytuacjach o charakterze kataklizmu naturalnego (powódź) i społecznego (akt terrorystyczny, katastrofa w środkach transportu). W ostatnich latach jest widoczny rozwój oddziaływań psychologicznych o charakterze promocji i profilaktyki zdrowia psychicznego, prewencji zaburzeń psychicznych i wzmacniania dobrostanu psychicznego. Istnieją programu profilaktyki zdrowia psychicznego, wzmacniania dobrostanu psychicznego, których celem jest również prewencja zaburzeń psychicznych, których dramatyczne nasilenie w polskim społeczeństwie jest obserwowane. Centrum Medyczne Salus Pro Domo w Warszawie i Fundacja Pro Domo ma opracowane programy profilaktyki zdrowia psychicznego dla szkół, zakładów pracy oraz osób w wieku senioralnym.

jak wygląda rozmowa z psychologiem