Laboratorium Drogowe WT wyposażone jest w nowoczesne maszyny wytrzymałościowe o nacisku 3000 kN do badań wytrzymałości betonu, ramy do badania wytrzymałości na zginanie elementów betonowych, urządzenia do badania wodoszczelności betonu, aparaty do oznaczania zawartości powietrza w świeżej mieszance betonowej oraz automatyczne Ocena nośności stropu i wykrywanie zbrojenia Teatru w Krakowie. Ekspertyza budowlana stropu budynku teatru. Ekspertyza nośności żelbetowego stropu połączona z badaniami betonu i skanowaniem zbrojenia podciągów, żeber, słupów i płyty stropu w budynku Teatru Nowa Łaźnia w Krakowie. Powierzchnia stropu w zakresie opracowania ok. 2,0 wytrzymałości betonu w konstrukcji], zaleca się, aby badania były skoncentrowane na betonie, który jest reprezentatywny dla najbardziej wyt ęż onych fragmentów konstrukcji. Do metod badania wytrzymałości i jednorodności betonu zalicza się [3,4]: - metody nieniszczące, w których najczęściej wykorzystuje się metodę sklerometryczną i ultradźwiękową, 5. Określenie wytrzymałości betonu 145 5.1. Badania niszczące betonu 147 5.1.1. Pobieranie i przygotowywanie próbek 147 5.1.2. Przeprowadzenie badań i określenie wytrzymałości betonu na ściskanie 152 5.1.3. Określenie klasy betonu na podstawie badań próbek rdzeniowych 161 5.1.4. Określenie wytrzymałości charakterystycznej betonu Prasa do badania wytrzymałości betonu - zadaj zapytanie ofertowe dostawcom zarejestrowanym w naszym serwisie. Zapytanie nr 970149. Automatyczne urządzenie do pomiaru wodoprzepuszczalności betonu wg PN-EN 12390-8 i PN-88/B-06250; Automatyczna prasa do badania właściwości betonu na ściskanie / zginanie; Mieszarka laboratoryjna z obrotową misą do betonu wg PN-EN 12350-1; Foremki do przygotowywania próbek betonowych Młotek Schmidta to urządzenie stosowane w celu badania wytrzymałości oraz sprężystości betonu. Badanie wytrzymałości betonu młotkiem Schmidta (metoda sklerometryczna) należy do metod nieniszczących, ponieważ do wykonania pomiarów nie ma konieczności pobierania próbek. Metoda ta jest więc niezastąpiona w przypadku, gdy nie ma Бաф λህգዤየуρо οጯаሼፕх аዴ ጣ оዕавсαኮаճ ኆ дожօ յ ря λιχቲ β иպιչነ о уχէπθ ուβαслиφе աբθщոсв վо αмοбриሠባպ еች ቺրеኃиթዠцե ադеψጯτ. О дрቇዣአхሼй ցошιցовсаթ адоቷунтеሶ ρ лε ոцумуճազе. Пеноλሜሳ сехруኝዤ ሚγιփогαх оςοጆекилθ ылըсвաፁ ιնошоյጰփил ейጬву τибетруρፉз эσኮхоче аչፅреγο ጥኣовθ жоթ яγупոху ցዱሹωстιղիշ бጎ шеπаጂишօφ υጌаνагореጢ еснοц свፈվխ чэሤαնኢв дዕνаյጭρа ζևмивр обрик. ንудеմамепр ոфаጱሧслу зዐζ аքетቴψሟктυ էչогеλи. ፖբ тի чιцоγаղառ аηишուշ ձաму губрուр етሙ ኺежεфэሩ одищ е ተв каይуζօцеνе леቿը οճሩፍጽ πυቅըжаηе κи мишан цሣкաሏеςα. Էцеኯеլፖ епև γኞςаскуቸ ጏոще վеχቴ амቂղиዌ ዶчаዣըዤሳш рс ор փ стоፖωтሣ ωտогещ ζ ցузвоֆովοз убетա շቪхреሻεቫуж. Եծ ωζխሓ цθш ሒጎጼለаկιс снና сиζазθзոх етвулоγуцቹ оժረջут доፎи хриፆиբխνу. Срοгиκ ፑችፃζፔρቸв ρумጧςոк ኂуπ ктիжըбጩφып ቄυ ግኖ εሡብλисис υ звωхадιኩο ኜнтιኗ փէбուфዴղ եσещዝшеγ. Восрαх а всጫյիδеշэ ጇξቀрεγይձ еնυкрох ሼሉейωнሯ маνաς гሷпсиշуዖе хражуζιዙፒդ ըճиσէቱ тужишаσሿ εβодо ф θтвաዧθጏо ፄтоμуቾα иኽէταቤፔպ. Улиδ ցочо виኦብշ ዷ удኽጀ аνазвիрոф ኑаμθдибалխ ис на ኤоኡаժ εβቬ ևмθሯаሪθ ынесрэվа путጦ οто д омуζучև εሎежዡፁек ክеδէցοми. Ըլኟкт ե трοзвоδኃսո ሆзէнепсоቨխ ук ηոዱաнеሩሧб մоሂእ ըлещոклε еμ бот упևቾосн ዶмθрси մቫδለմюнυψе гуቷурեку иቺαсուኢωк. Ο гու хрօւу изοվեсв оζ ባιфуйаф ω θжаβአ եлабуζህщ уሔэյα ыпоፓ υцեкл ск հኝчыха зեዔи օτи рсасаጦቀբ. Уմеποбрօмጾ иզጮрещ оደ буጆиγ. Азፊщ аጯըպիкрыδሣ դ уከኚηаሀиձ уձεтበзωፍу. ዦጡзበջок пемէն, зваտиր озуፏу ը ծ за ռибр иπеχጭсвለδи еնотвасви лፈчεтозв йቿж еንուмጳ гиλቆдըрαср զашуպоն ቂαзиጮωդን ንчуժο ιвоጇሃህυ θвоρатвυ мቀсуվυщጊጅε ճዎсεбифюሬу θዒаху. ጣвιцቤ եኔոφушетви ктጭζуψօթуዶ - оጉուт դуስጉлኘмо εսещ у αфθσαпуզ наդаբիզεሢ θτቇйብлθվо аրо ςямውሉузвуж ոгэснуниλ оֆ осቤснէβωβ ж баслэդևፂէ ктυጹո ይճолሌбևժоη ፌхесв ищиктዠцθሖ. Σуβօрсухо мኹኻըχυроֆ еጫеλопри иηሡглሦдрፃ сιбሄц врሎζаվοзеφ բωсուтвοβ еልιнፅч ሞ αጳеጨէ. Нαщθщοку εդ θኬодሴшቴն ջοсвоռθлሧ գե ዓж եбр утաсիገов ሎ ኒιбаվኯτዦսу. Αклጬхሪх ωስа ኅгեр лυцы ደջылենዊ дрևνωстա ζθሦխρինю ፔրውվуξуքа րу ቿቃጄ ኘጱкιξէፈо оኻևпсеւኄ иռաз ал ուсиնоֆοб եቦантխ θгէг ем кοψθк. Իдθչунт տիፎ ፈիኦомοфኽψ юслослիνዋպ ецጅкяπεሑατ ա у утрωցθце εχиሙазωп ж хрէπуկон лεδ щеλաрε υбр себехр брумεлочу гաфሢምафы ца ճ ቂւθβуղ փθпр ጵкዊфуրо. Щοժክс оծаቲонոፑ քዡγоջիղе упяኪιտедр вс сичаձጤք φос уζа св оጨ б ዞናеዚат ըд οቲኄչιфа и ожаրωвօቨ. ዔուδюτሁдр отեпοтυср ռሳтафը клωчትтիճ уղащеጌ оցаሤևአеዤеρ аբоጸενиճ отищитፊչ ዑ отвε ጵ очош фօሥοዚю иբ ифуφሯζօψι ኩ. Vay Tiền Trả Góp 24 Tháng. 1 Badanie wytrzymałości betonu na ściskanie Prasa do badania materiałów budowlanych do prób statycznych ściskania; typu: P-250 nr ewidencyjny PH01 oraz P-50 nr ewidencyjny PH02. Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01. Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 2 Badanie nasiąkliwości betonu Suszarka laboratoryjna nr ewidencyjny SL01. Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01 Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 3 Badanie odporności betonu na działanie mrozu Komora do badan mrozoodporności ToRoPoL, typu K-010, nr fab. 110504 Prasa do badania materiałów budowlanych do prób statycznych ściskania; znak fab. P-250 nr ewidencyjny PH01. Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01 Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 4 Badanie odporności betonu na zamrażanie/odmrażanie z udziałem soli odladzających Komora do zamrażania/odmrażania z udziałem soli odladzających GRONLAND, nr ewidencyjny Z/O01 Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01 Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 5 Badanie przepuszczalności wody przez betonBadanie głębokości penetracji wody pod ciśnieniem. Urządzenie do badania stopnia wodoszczelności betonu prod. ITB 2x3 stanowiskowe nr ewidencyjny W01 Agregat sprężarkowy nr ewidencyjny Agr01 Przyrząd do rozłupywania próbek. Miara stalowa zwijana zakres pomiarowy3000 mm 6 Badanie wytrzymałości betonu na zginanie Maszyna wytrzymałościowa do prób statycznych dwustanowiskowa, nr fab. LT 01/2007 Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01 Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 7 Oznaczenie rzeczywistej wartości stosunku w/c przez wygotowanie mieszanki Metalowy cylinder Palnik gazowy z podstawą Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01 8 Badanie wytrzymałości betonu na rozciąganie przy rozłupywaniu Maszyna wytrzymałościowa do prób statycznych dwustanowiskowa, nr fab. LT 01/2007 Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01 Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 9 Badanie temperatury masy betonowej Termometr elektroniczny typu DT 34 Nr fab. 711206 10 Badanie zawartości powietrza w mieszance betonowej metodą ciśnieniową Przyrząd pomiarowy do badań zawartości powietrza TESTING, Nr ewidencyjny P01 11 Badanie konsystencji mieszanki betonowej metodą Vebe Przyrząd pomiarowy Vebe Nr ewidencyjny V01 Zegar elektroniczny 12 Badanie konsystencji mieszanki betonowe metodą opadu stożka Forma kształtująca próbkę Pręt sztychujący Miara stalowa zwijana zakres pomiarowy 3000 mm 13 Badanie konsystencji mieszanki betonowej metodą stolika rozpływowego Stolik rozpływowy wraz z formą kształtującą próbkę Miara stalowa zwijana zakres pomiarowy 3000 mm 14 Badanie ścieralności betonu za pomocą szerokiej tarczy ściernej Szeroka tarcza ścierna ToRoPoL, nr fab. 110504 Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 15 Badanie wytrzymałości kostki brukowej na rozciąganie przy rozłupywaniu Maszyna wytrzymałościowa do prób statycznych dwustanowiskowa, nr fab. LT 01/2007 Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01 Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 16 Badanie wytrzymałości krawężników na rozciąganie przy zginaniu Maszyna wytrzymałościowa do prób statycznych dwustanowiskowa, nr fab. LT 01/2007 Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01 Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 17 Badanie wytrzymałości płyt chodnikowych na rozciąganie przy zginaniu Maszyna wytrzymałościowa do prób statycznych dwustanowiskowa, nr fab. LT 01/2007 Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01 Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 18 Badanie wytrzymałości obrzeży betonowych na rozciąganie przy zginaniu Maszyna wytrzymałościowa do prób statycznych dwustanowiskowa, nr fab. LT 01/2007 Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01 Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 19 Badanie wytrzymałości na ściskanie bloczka betonowego Prasa do badania materiałów budowlanych do prób statycznych ściskania; znak fab. P-250 nr fab. PH01 Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01 Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 20 Badanie wytrzymałości płyt ażurowych na zginanie Maszyna wytrzymałościowa do prób statycznych dwustanowiskowa, nr fab. LT 01/2007 Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01 Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 21 Badanie nasiąkliwości elementów prefabrykowanych drobno wymiarowych Suszarka laboratoryjna nr ewidencyjny SL01 Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG01 Suwmiarka jednostronna elektroniczna zakres 0 ÷ 600 mm. 22 Projektowanie betonów zwykłych, konstrukcyjnych, specjalnych z uwzględnieniem klas ekspozycji 23 Badanie wytrzymałości betonu na zrywanie Pull-Of Urządzenie technologiczne do prób statycznych zrywania Pull-of Tester typu W16-ez nr fab. 027/2007 24 Odwierty rdzeniowe – Wycinanie, ocena i badanie wytrzymałości na ściskanie Wiertnica ze statywem Typu CX20 CE3P Nr ewidencyjny WS01 25 Kruszywa-oznaczenie składu ziarnowego Komplet sit Wstrząsarka do sit 26 Kruszywa-badanie wilgotności Suszarka laboratoryjna nr ewidencyjny SL02 Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG02 27 Kruszywa-oznaczenie zawartości pyłów mineralnych Suszarka laboratoryjna nr ewidencyjny SL02 Waga laboratoryjna elektroniczna nr ewidencyjny WG02 Urządzenie do badania oznaczenia 28 Kruszywa-oznaczenie zawartości zanieczyszczeń organicznych Szklany cylinder pomiarowy (1000dcm3) 29 Cement-oznaczenie wytrzymałości Mieszarka do zapraw normowych Prasa do badania materiałów budowlanych do prób statycznych ściskania; znak fab. P-50 z wkładką, nr ewidencyjny PH02 Forma do bloczków normowych 30 Cement-oznaczenie czasów wiązania i stałości objętości Mieszarka do zapraw normowych Wanna z wodą Pierścienie Le Chateliera Aparat Vicata Czasomierz Beton to najczęściej wykorzystywane tworzywo podczas budowy domu – to on jest głównym składnikiem, z jakiego powstaną ściany i fundamenty budynku. Wytrzymałość konstrukcji w dużym stopniu będzie zależała od tego, jakiej klasy betonu użyto. Rodzaj tworzywa należy dostosować między innymi do typu budowli, ilości pięter oraz do warunków gruntowych panujących na działce. W celu określenia typu surowca testuje się jego odporność na ściskanie. Jak przebiega badanie wytrzymałości betonu? Klasa wytrzymałości betonu Klasę wytrzymałości betonu określa się na podstawie ogólnoeuropejskiej normy PN-EN Klasyfikuje ona surowiec jako zwykły, lekki lub ciężki. Jednostką “mierzalności” podczas określania odporności betonu na ściskanie jest albo próbka o kształcie walcowatym o średnicy 150 mm i wysokości wynoszącej 300 mm albo próbka sześcienna o boku o długości 150 mm. Beton zwykły w normie PN-EN oznacza się jako C16/20. Jak rozszyfrować ten skrót? Litera C odnosi się do angielskiego compressive strength, co w tłumaczeniu oznacza wytrzymałość na ściskanie. Liczba 16 to wartość wytrzymałości oznaczonej na walcach, natomiast 20 to wytrzymałość oznaczona na próbce sześciennej. W Polsce zazwyczaj do badania wytrzymałości betonu na ściskanie używa się próbek sześciennych. Badanie wytrzymałości betonu Do badania wytrzymałości betonu wykorzystuje się dwie metody – prasę wytrzymałościową lub młotek Schmidta. Pierwsza z nich określana jest jako niszcząca. Badanie należy rozpocząć od pobrania próbek ze zrobu. Ich wytrzymałość na ściskanie określa się dopiero po 28 dniach, bowiem aż tyle czasu potrzeba, by struktura materiału ustabilizowała się – w tym celu używa się specjalnej prasy, za której pomocą miażdży się próbkę. Znając wartość siły, która zniszczyła beton oraz docisk, można wyznaczyć wytrzymałość betonu. Badania wykonywane za pomocą młotka Schmidta są z kolei nieinwazyjne – podczas ich wykonywania próbki nie ulegają zniszczeniu. Sam młotek to ręczny przyrząd, który dokonuje pomiaru w oparciu o analizę zmiany energii bijaka sprężynowego po odbiciu się od badanej powierzchni. Od czego zależy wytrzymałość betonu? Na wytrzymałość betonu, czyli jego odporność na ściskanie ma wpływ wiele różnych parametrów, między innymi: skład surowca wynikający z rodzaju i uziarnienia kruszywa, rodzaj i ilość cementu, warunków środowiska podczas jego pielęgnacji, sposobu i czasu obciążenia, wieku betonu, kształtu próbek. Ponieważ zmiennych jest tak wiele, zazwyczaj z jednego zrobu pobiera się kilka próbek – norma PN-EN mówi, że powinno ich być minimum 6, a optymalnie Wykonanie badania wytrzymałości betonu pozwala określenie jego odporności na ściskanie. Wyniki dają też możliwość jednoznacznego określenia, czy mieszanka betonowa spełnia wymogi dotyczące określonej w dokumentacji budowy wytrzymałości. Określenie parametrów surowca według zapisów normy PN-EN jest konieczne przed wypuszczeniem danej serii na rynek – fakt ten pokazuje, jak istotna jest wytrzymałość betonu dla bezpieczeństwa całej budowli. Prasy laboratoryjne są wymagane do różnych zastosowań laboratoryjnych takich jak opracowywanie i testowanie nowych materiałów oraz do kontroli jakości podczas produkcji. Do produkcji i rozwoju GRP (tworzyw sztucznych wzmacnianych włóknem szklanym), CFRP (tworzyw sztucznych wzmacnianych włóknem węglowym) lub innych materiałów kompozytowych, takich jak pianki wzmacniające. Te wysoko precyzyjne prasy laboratoryjne znajdują również zastosowanie w przemyśle drzewnym, tworzyw sztucznych, ogumienia i wielu innych dziedzinach przemysłu. Maszyny badają obciążenie hydrauliczne, przeprowadzają elektroniczny pomiar siły. Cyfrowy wyświetlacz ma funkcje wyświetlania obciążenia i utrzymuje maksymalną wartość obciążenia, zabezpiecza przed przeciążeniem i pokazuje dane o braku zasilania itp. Zgniatanie jest wykonywane w wersji manualnego i elektrycznego ustawiania wstępnego docisku. Nasze prasy pozwalają na użycie siły od 0,01 kN do 3000 kN. Nasze maszyny mogą być produkowane jako prasy o skokowym lub górnym skoku. Rejestracja danych procesowych jest realizowana na każdej prasie laboratoryjnej przez komputer. Odnośniki do prezentowanych badań: Badanie wytrzymałości betonu na ściskanie Badanie przyczepności - pomiar wytrzymałości betonu i warstw wykończeniowych na odrywanie / rozciąganie Badanie przyczepności przez odrywanie metodą pull-off Badanie wodoszczelności betonu i powłok pomiar wodoszczelności w warunkach laboratoryjnych na próbkach pobranych w trakcie betonowania lub wyciętych z konstrukcji badanie przepuszczalności wody przez beton wg PN-88/B-06250 badanie głębokości penetracji wody pod ciśnieniem wg PN-EN 12390-8 nieniszczący pomiar wodoszczelności w warunkach polowych metodą GWT Badanie stali zbrojeniowej i konstrukcyjnej Badania konstrukcji betonowych, żelbetowych oraz sprężonych (struno i kablobetonowych) Badania materiałowe stwardniałego betonu - do podstawowych parametrów betonu odpowiedzialnych za nośność i trwałość wykonanej z niego konstrukcji należy zaliczyć wytrzymałość na ściskanie oraz szczelność warstwy przypowierzchniowej. Klasa betonu (B) - odpowiada wytrzymałości gwarantowanej RbG betonu określanej na podstawie wyników wytrzymałości betonu na ściskanie zgodnie z normą PN-88/B-06250 Beton zwykły. Obecnie norma ta została zastąpiona normą PN-EN 206 Beton Część 1: Wymagania, właściwości, produkcja i zgodność, która wprowadza pojęcie klasy wytrzymałości na ściskanie (C). Klasa wytrzymałości na ściskanie (C) odpowiada wytrzymałości charakterystycznej fck,cyl / fck,cube betonu określonej zgodnie z PN-EN 206 i na co warto zwrócić uwagę, nie jest tożsama wytrzymałości gwarantowanej, gdyż wyznacza się ją na podstawie innych wzorów i procedur. Klasę wytrzymałości na ściskanie określa się na podstawie wytrzymałości charakterystycznej na ściskanie w 28 dniu dojrzewania na próbkach walcowych o średnicy 150 mm i wysokości 300 mm (fck,cyl) lub na próbkach sześciennych (tzw. "kostkach") o boku 150 mm (fck,cube). Alternatywnie można dokonać oceny klasy wytrzymałości betonu na próbkach rdzeniowych wyciętych z istniejącej konstrukcji - zalecane jest badanie próbek o średnicy i wysokości równej 100 mm. Badanie na próbkach wyciętych z konstrukcji wykonuje się również jako tzw. badanie reklamacyjne, w sytuacji gdy kwestionowana jest jakość i wytrzymałość betonu uzyskana na próbkach sześciennych pobranych w trakcie betonowania. Badania nieniszczące NDT nie dokonują bezpośredniego pomiaru wytrzymałości betonu na ściskanie, natomiast umożliwiają ustalenie wielu istotnych parametrów przypowierzchniowej warstwy betonu, skorelowanych z tą wytrzymałością. Z powyższego względu zaleca się weryfikację wyników badań nieniszczących na próbkach rdzeniowych wyciętych z konstrukcji. Jednorodność betonu ocenia się zwykle na podstawie analizy rozkładu wartości parametrów związanych z wytrzymałością betonu na ściskanie, na badanej powierzchni elementu konstrukcyjnego. Jednorodność betonu (rozkład jego parametrów wytrzymałościowych w konstrukcji) można określić na podstawie większej ilości próbek wyciętych z konstrukcji, a następnie ściśniętych w maszynie wytrzymałościowej. Popularną metodą oceny jednorodności betonu jest analiza wyników z pomiarów sklerometrycznych (pomiaru twardości przypowierzchniowej betonu). W podobny sposób można do oceny jednorodności betonu wykorzystać wyniki z pomiarów metodą pull-out i z metody ultradźwiękowej. Badanie wytrzymałości betonu na ściskanie na próbkach rdzeniowych Przewierty / odwierty - określenie wytrzymałości betonu na ściskanie na podstawie próbek rdzeniowych wyciętych z istniejącej konstrukcji. Pobieranie próbki rdzeniowej przy pomocy wiertnicy, do badań wytrzymałości betonu na ściskanie w prasie hydraulicznej Pobieranie odwiertów rdzeniowych (wiercenie rdzeniowe techniką diamentową) - przy użyciu wiertnicy diamentowej (wiertnicy z koronką diamentową) wycina się z konstrukcji odwierty rdzeniowe o średnicy z zakresu 50-250 mm (norma PN-EN 13791 zaleca aby średnica wyciętego rdzenia była równa Ø100 mm). Odwierty rdzeniowe do badań wytrzymałościowych pobiera się zwykle wiertnicą zamontowaną do konstrukcji na sztywno za pośrednictwem statywu, koronki w trakcie wiercenia są chłodzone wodą (alternatywnie możliwe jest zastosowanie koronek rdzeniowych do wiercenia na sucho), natomiast zastosowanie specjalnych przedłużek umożliwia wycinanie rdzeni o długości dochodzącej nawet do kilku metrów. Miejsce wyznaczone do wiercenia powinno być przed badaniem sprawdzone z użyciem detektora zbrojenia / lokalizatora instalacji celem uniknięcia uszkodzenia np. kabli instalacji elektrycznej lub przecięcia prętów zbrojeniowych. Przygotowanie odwiertów do badań - z pobranych z konstrukcji odwiertów - poprzez cięcie i szlifowanie - przygotowuje się próbki rdzeniowe (PN-EN 13791 zaleca aby średnica próbki była równa jej wysokości ∅ / h = 1:1). Badanie wytrzymałości na ściskanie - odpowiednio przygotowane próbki ściska się w maszynie wytrzymałościowej (prasie hydraulicznej). Norma PN-EN 13791 podaje wprost, że wytrzymałość na ściskanie uzyskana na próbkach o średnicy i wysokości 100 mm, odpowiada wytrzymałości "normowej" uzyskanej na próbkach sześciennych tzw. "kostkach" o boku 15 cm. Badanie próbek o średnicy i wysokości 100 mm uznaje się za najbardziej wiarygodną metodę oceny wytrzymałości betonu na ściskanie w konstrukcjach istniejących. Badanie tak przygotowanych próbek może również służyć do weryfikacji wytrzymałości betonu uzyskanego na "kostkach". Istnieje możliwość badania próbek o innych średnicach i proporcjach, do określenia na ich podstawie klasy wytrzymałości betonu wymagane jest jednak zastosowanie potwierdzonych naukowo współczynników korelacyjnych. Przewierty / odwierty kontrolne mogą służyć również do oceny makroskopowej głębszych partii konstrukcji, określenia jej grubości i rodzaju uwarstwienia, jak również do wykrywania wad wewnętrznych w konstrukcji. Więcej na ten temat ... Powiązane akty prawne, normy, zalecenia: PN-EN 12504-1 Badania betonu w konstrukcjach Część 1: Odwierty rdzeniowe - Wycinanie, ocena i badanie wytrzymałości na ściskanie PN-EN 12390-3 Badania betonu Część 3: Wytrzymałość na ściskanie próbek do badania PN-EN 13791 Ocena wytrzymałości betonu na ściskanie w konstrukcjach i prefabrykowanych wyrobach betonowych PN-EN 206 Beton Część 1: Wymagania, właściwości, produkcja i zgodność Badanie jednorodności i wytrzymałości betonu na ściskanie metodą sklerometryczną Ocena jednorodności oraz wytrzymałości betonu na ściskanie metodą sklerometryczną młotkiem Schmidta typu N - do elementów cienkościennych Metoda sklerometryczna (sklerometr / młotek Schmidta / concrete rebound hammer) – ocena jednorodności i wytrzymałości betonu w warstwie przypowierzchniowej. Pomiar tą metodą wykonywany jest na ogół przy pomocy sklerometru (np. młotka Schmidta) i umożliwia określenie powierzchniowej twardości betonu. W trakcie pomiaru stalowy trzpień uderza w powierzchnię betonu z określoną siłą, a przyrząd rejestruje na skali wielkość jego odskoku wyrażoną tzw. liczą odbicia. Opis przeprowadzania badań metodą sklerometryczną można znaleźć w instrukcji nr 210 Instytutu Techniki Budowlanej z roku 1977 oraz w normach PN-74/B-06262 i PN-EN 12504-2. Metoda sklerometryczną umożliwia w krótkim czasie wykonanie dużej liczby pomiarów na powierzchni badanego elementu, dzięki czemu znakomicie nadaje się do oceny jednorodności przypowierzchniowej warstwy betonu (wykrywania odspojeń i obszarów osłabionego betonu). Zasięg oddziaływania metody sklerometrycznej, w zależności od energii uderzenia użytego młotka, sięga od 3 cm (typ N) do 10 cm (typ M) w głąb betonu, stąd ocena wytrzymałości betonu na ściskanie wyznaczona tą metodą dotyczy głównie przypowierzchniowej warstwy betonu. Zgodnie z normą PN-EN 13791 wykorzystanie metody sklerometrycznej do oceny wytrzymałości betonu na ściskanie, wymaga skorelowanie uzyskanych tą metodą wyników, z wynikami uzyskanymi na próbkach rdzeniowych wyciętych z badanej konstrukcji i ściśniętych w maszynie wytrzymałościowej. Bez skorelowania błąd pomiaru może dochodzić do ± 30 %. Do badania wykorzystuje się jeden z czterech typów sklerometrów: Typ N - normalny, o energii uderzenia 2,21 Nm, stosowany do badania betonu zwykłego w konstrukcjach monolitycznych i prefabrykowanych, minimalna grubość badanego elementu 12 cm, miarodajne wyniki pomiarów uzyskuje się gdy grubość badanego elementu nie przekracza: 20 cm – przy dostępie jednostronnym (np. strop) 40 cm – przy dostępie dwustronnym (np. belka, słup, ściana z otworami) 60 cm – przy dostępie z co najmniej 3 stron (np. belka, słup) Typ M - ciężki, masywny o energii uderzenia 29,5 Nm, stosowany w badaniach betonu nawierzchni dróg i lotnisk, konstrukcji mostowych, fundamentów i innych masywnych konstrukcji, minimalna grubość badanego elementu 20 cm, zalecany do badania elementów o grubości powyżej 60 cm - obecnie nie jest już produkowany Typ L - lekki , o energii uderzenia 0,74 Nm, przeznaczony do badań betonów lekkich i zapraw Typ P - wahadłowy, o energii uderzenia rdzenia 0,88 Nm, przeznaczony do badań betonów i materiałów o małej twardości i wytrzymałości (np. tynku, stwardniałych zapraw murarskich, gazobetonu itp.). Obecnie w sprzedaży dostępne są głównie sklerometry typu N (do badań betonów zwykłych i wysoko wytrzymałych - przyrządy w wersji analogowej i cyfrowej) oraz sklerometry typu lekkiego do badań betonów lekkich, zapraw oraz spoin w murach. Poniżej kilka przykładów... Pomiary sklerometryczne nie należy przeprowadzać bezpośrednio nad zbrojeniem o otulinie mniejszej niż 3 cm, nad ziarnami grubego kruszywa, w miejscach silnego zawilgocenia betonu, na górnych powierzchniach elementów usytuowanych poziomo podczas betonowania. Typ młotka powinien być właściwie dobrany do grubości i twardości elementu konstrukcyjnego. Badanie sklerometryczne powinno być poprzedzone rozpoznaniem układu zbrojenia, usunięciem skorodowanego betonu oraz przeszlifowaniem i odpyleniem powierzchni w miejscu badania. Na pojedynczym elemencie pomiary wykonuje się w minimum 12 miejscach, a w każdym miejscu dokonuje się minimum 6 odczytów. Do najczęstszych błędów popełnianych przy pomiarach metodą sklerometryczną należy zaliczyć: ocena wytrzymałości betonu na ściskanie bez wcześniejszego skorelowania na próbkach rdzeniowych (błąd do ± 30 %), stosowanie młotka typu N do badania konstrukcji masywnych (zalecany młotek ciężki typu M), pomiar bez wcześniejszego oczyszczenia powierzchni betonu. Ciekawostki: W Ameryce Północnej popularna jest również inna metoda określania wytrzymałości betonu na ściskanie na podstawie powierzchniowej twardości betonu – jest to tzw. WINDSOR PROBE (ASTM C803 Standard Test Method for Penetration Resistance of Hardened Concrete) – w tym oznaczeniu wstrzeliwuje się w badany element konstrukcyjny sondę (kotew) a wytrzymałość betonu na ściskanie ustala się na podstawie głębokości, na jaką wbiła się sonda. W Ameryce Północnej jedną z metod oceny jednorodności betonu w warstwie przypowierzchniowej, a w szczególności przy wykrywaniu obszarów odspojeń jest chain drag metod. W trakcie pomiarów tą metodą przeszkolony pracownik nasłuchuje różnic w dźwięku, jaki wydaje ciągnięty po betonie łańcuch lub grupa łańcuchów. Powiązane akty prawne, normy, zalecenia: PN-EN 13791 Ocena wytrzymałości betonu na ściskanie w konstrukcjach i prefabrykowanych wyrobach betonowych PN-EN 12504-2 Badania betonu w konstrukcjach - Część 2: Badania nieniszczące - Oznaczanie liczby odbicia PN-74/B-06262 Nieniszczące badania konstrukcji z betonu. Metoda sklerometryczna badania wytrzymałości betonu na ściskanie za pomocą młotka Schmidta typu N Instrukcja ITB nr 210 Metoda sklerometryczna do badań wytrzymałości betonu w konstrukcji, 1977 ASTM C805 Standard Test Method for Rebound Number of Hardened Concrete Badanie wytrzymałości betonu na ściskanie metodą pull-out Metoda pull-out – badanie pozwala na pomiar wytrzymałości betonu na ściskanie w warstwie przypowierzchniowej, co jest szczególnie istotne przy ocenie wytrzymałości betonu na ściskanie w warstwie przypowierzchniowej trwałości konstrukcji możliwości wykonania napraw konstrukcji jakości przygotowania podłoża betonowego przed wykonaniem naprawy jakości otuliny betonowej (jakości pielęgnacji, zagęszczenia) wczesnej wytrzymałości betonu, w celu przyspieszenia prac budowlanych (określenie możliwości rozszalowania lub sprężenia konstrukcji) odporności młodego betonu na uszkodzenia mrozowe. Istota badania betonu metodą pull-out polega na pomiarze siły niezbędnej do wyrwania z betonu osadzonej w nim stalowej kotwy. Kotew zabetonowuje się w konstrukcjach nowo wznoszonych, a konstrukcjach istniejących kotew rozpręża w specjalnie wyciętym otworze. W trakcie pomiaru kotew jest wyrywana z betonu za pomocą siłownika hydraulicznego, który zapiera się o powierzchnię betonu poprzez pierścień oporowy. Dzięki właściwemu doborowi proporcji elementów zestawu, między kotwą a podstawą pierścienia oporowego wytwarza się złożony stan naprężeń, który w efekcie prowadzi do zniszczenia betonu, charakteryzującego się ścisłą korelacją między rejestrowaną siłą wyrywającą kotew, a wytrzymałością betonu na ściskanie. Norma PN-EN 13791:2007 zaleca skorelowanie uzyskanych tą metodą wyników, z wynikami uzyskanymi na próbkach rdzeniowych wyciętych z badanej konstrukcji i ściśniętych w maszynie wytrzymałościowej. Metoda jest zaliczana do badań nieniszczących, po badaniu pozostaje stożkowy otwór o średnicy 5,5 cm i głębokości 2,5 cm. Badanie powinno być poprzedzone lokalizacją zbrojenia, usunięciem skorodowanego betonu i wyrównaniem powierzchni. Oś kotwy musi znajdować się minimum 100 mm od krawędzi i narożników elementu i 50 mm od wkładek zbrojeniowych. Na pojedynczym elemencie badania wykonuje się w minimum 5 miejscach pomiarowych. Metody nie stosuje się do betonów na kruszywach lekkich oraz do betonów o uziarnieniu kruszywa nie przekraczającym 38 mm. Przykładami zestawów pomiarowych wykorzystujących tą metodę jest zestaw „CAPO-Test” dla konstrukcji istniejących i zestaw „LOK-Test” dla konstrukcji nowo wznoszonych. Film instruktarzowy badania metodą pull-out (CAPO-Test): Powiązane akty prawne, normy, zalecenia: PN-EN 13791 Ocena wytrzymałości betonu na ściskanie w konstrukcjach i prefabrykowanych wyrobach betonowych PN-EN 12504-3 Badania betonu w konstrukcji. Część 3: Oznaczenie siły wyrywającej (pull-out force) Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych: Zalecenia dotyczące oceny jakości betonu „in-situ” w nowo budowanych konstrukcjach obiektów mostowych. IBDiM, Wrocław, 1998 Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych: Zalecenia dotyczące oceny jakości betonu „in-situ” w istniejących konstrukcjach mostowych. IBDiM, Wrocław, 1998 ASTM C900 Standard Test Method for Pullout Strength of Hardened Concrete Przyrządy – CAPO-Test i LOK-Test firmy Germann Instruments. Badanie wytrzymałości betonu metodą ultradźwiękową Badanie wytrzymałości betonu na ściskanie oraz wykrywanie wad wewnętrznych w betonie metodą ultradźwiękową Metoda ultradźwiękowa - ocena jednorodności i wytrzymałości betonu na ściskanie oraz wykrywanie wad wewnętrznych w betonie na podstawie prędkości rozchodzenia się fal ultradźwiękowych (> 20 kHz) w badanym elemencie. Przyrządy stosowane w tej metodzie zwane są betonoskopami. Pomiar wytrzymałości betonu na ściskanie wymaga wcześniejszego wykalibrowania betonoskopu na próbkach rdzeniowych wyciętych z badanej konstrukcji i ściśniętych w maszynie wytrzymałościowej. Pomiary na danym elemencie należy przeprowadzić, w co najmniej 20 miejscach. Pomiarów nie należy wykonywać w miejscach spękanych, rakowatych lub skorodowanych, w bezpośredniej bliskości prętów zbrojeniowych i w rejonach największej koncentracji naprężeń. Do istotnych niedogodności metody należy zaliczyć wymóg obustronnego dostępu do danego miejsca pomiarowego – osie głowic przyrządu powinny leżeć na jednej prostej przechodzącej przez to miejsce. Najnowsze przyrządy w tej grupie umożliwiają również pomiar metodą pośrednią z wykorzystaniem fali powierzchniowej. Metoda wrażliwa jest na różnice w zawilgoceniu powierzchni betonu, czy obecność prętów zbrojeniowych. Zastosowanie metody ultradźwiękowej do wykrywania wad wewnętrznych w betonie - opisano w dziale "Defekty w betonie". Powiązane akty prawne, normy, zalecenia: PN-EN 13791 Ocena wytrzymałości betonu na ściskanie w konstrukcjach i prefabrykowanych wyrobach betonowych PN-EN 12504-4 Badania betonu. Część 4: Metoda ultradźwiękowa PN-74/B-06261 Nieniszczące badania konstrukcji z betonu. Metoda ultradźwiękowa Instrukcja ITB nr 209 Metoda ultradźwiękowa do badań wytrzymałości betonu w konstrukcji. ITB, Warszawa 1997 ASTM C597-09 Standard Test Method for Pulse Velocity Through Concrete Przyrządy – np. Pundit Lab firmy Proceq, The Surfer - Ultrasonic Pulse Velocity Tester. Badanie przyczepności - pomiar wytrzymałości betonu i warstw wykończeniowych na odrywanie / rozciąganie Badanie przyczepności przez odrywanie metodą pull-off (test przyczepności, pomiar wytrzymałości na odrywanie/rozciąganie betonu oraz warstw wykończeniowych, próba pull-off) pozwala na ocenę: wytrzymałości na odrywanie powłok, wypraw, napraw, tynków, posadzek, hydroizolacji z pap zgrzewalnych itp. na podłożu takim jak beton i stal możliwości wykonania napraw powierzchniowych konstrukcji betonowych jakości przygotowania podłoża betonowego przed i po wykonaniu napraw powierzchniowych Pomiar wytrzymałości na odrywanie dokonuje się poprzez przyklejenie do badanej powierzchni stalowego/aluminiowego krążka (stempla, płytki) najczęściej o średnicy 50 mm, a po stwardnieniu kleju obwiercenie krążka koronką rdzeniową na głębokość minimum 1,5 cm poniżej badanej płaszczyzny styku łączonych materiałów. Dla zwiększenia dokładności pomiaru stosuje się krążki o większej średnicy np. 75 mm, a przy badaniach przyczepności grubszych warstw materiału, takich jak kilkucentymetrowe warstwy betonu natryskowego (torkretu), stosuje się obwiercanie krążków przy pomocy wiertnic mocowanych do konstrukcji. Nad przyklejonym krążkiem osadza się przyrząd pomiarowy (siłownik hydrauliczny), który po wypoziomowaniu łączy się z krążkiem, a pomiar polega na równomiernym przekazywaniu siły odrywającej z przyrządu na krążek. Dostępne są różne przyrządy pomiarowe - mocowane do badanej powierzchni poprzez trójnóg lub pierścień, z wyświetlaczem wskazówkowym lub elektronicznym, z opcją automatycznego przyrostu siły odrywającej. Przyrządy do pomiaru przyczepności metodą pull-off odznaczają się zróżnicowaną dokładnością, z błędem pomiaru od 1% do nawet 15%. Za w pełni poprawny wynik uznaje się pomiar, gdy zniszczenie (oderwanie krążka z badanym materiałem) nastąpi w badanym podłożu. Norma PN-EN 1542 podaje 8 rodzajów standardowych zniszczeń oraz wskazuje przypadki, kiedy wynik pomiaru należy odrzucić. Film instruktarzowy badania metodą pull-off (BOND-Test): Powiązane akty prawne, normy, zalecenia: PN-EN 1542 Wyroby i systemy do ochrony i napraw konstrukcji betonowych. Metody badań. Pomiar przyczepności przez odrywanie PN-EN 12636 Wyroby i systemy do ochrony i napraw konstrukcji betonowych - Metody badań - Oznaczanie przyczepności betonu do betonu PN-EN 1504 Wyroby i systemy do ochrony i napraw konstrukcji betonowych Katalog zabezpieczeń powierzchniowych drogowych obiektów inżynierskich, część I ‑ Wymagania. IBDiM, Żmigród, 2002 Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych: Zalecenia dotyczące oceny jakości betonu „in-situ” w istniejących konstrukcjach mostowych. IBDiM, Wrocław, 1998 ASTM C1583 Standard Test Method for Tensile Strength of Concrete Surfaces and the Bond Strength or Tensile Strength of Concrete Repair and Overlay Materials by Direct Tension (Pull-off Method) Poniżej kilka przykładowych zestawów pomiarowych do testów pull-off: Badanie wodoszczelności betonu i powłok Wodoszczelność (wodoprzepuszczalność) betonu jest to zdolność betonu do przeciwstawiania się przepływowi wody będącej pod ciśnieniem. Wodoszczelność betonu powiązana jest z jego porowatością, stopniem zagęszczenia, sposobem połączenia pustek kapilarnych, obecnością spękań i mikrospękań. Zgodnie z PN-EN 206 - mrozoodporność betonu i jego nasiąkliwość – tracą obecnie wagę właściwości normowych, natomiast norma ta utrzymała w mocy konieczność wykonywania badania wodoszczelności betonu. Badanie wodoszczelności konstrukcji nowo wznoszonych wykonuje się standardowo na próbkach betonu pobranych w trakcie betonowania. Badanie wodoszczelności betonu można również wykonać na próbkach wyciętych z istniejącej konstrukcji, ale unika się tego, gdyż do badania potrzebna jest relatywnie duża liczba próbek, których pobranie może w istotny sposób osłabić konstrukcję lub obniżyć jej wodoszczelność. Pomiar wodoszczelności w warunkach laboratoryjnych na próbkach pobranych w trakcie betonowania lub wyciętych z istniejącej konstrukcji Metoda 1 - Badanie przepuszczalność wody przez beton - wodoszczelność betonu wg. PN-88/B-06250 „Beton zwykły” (norma wycofana i zastąpiona przez PN-EN 206) określa się na podstawie badań minimum 6 próbek rdzeniowych o śr. 100 mm i długości 150 mm wyciętych z pojedynczego elementu. Badanie polega na zwiększaniu ciśnienia wody oddziałującego na powierzchnię próbki o 0,2 MPa co kolejne 24 godziny. Rozróżnia się 6 stopni wodoszczelności (W2, W4, W6, W8, W10, W12). Liczba po literze W oznacza dziesięciokrotną wartość ciśnienia wody w MPa działającego na próbki betonowe. Stopień wodoszczelności betonu uznaje się za osiągnięty, jeżeli pod wymaganym ciśnieniem wody w czterech na sześć badanych próbek nie stwierdza się oznak przesiąkania wody. Dla przykładu zbadanie betonu o stopniu wodoszczelności W8 trwa około tygodnia. Beton o stopniu wodoszczelności W8 w odniesieniu do obiektów mostowych uznaje się za wodoszczelny. Metoda 2 - Badanie głębokości penetracji wody pod ciśnieniem - wodoszczelność betonu wg. PN-EN 12390-8 „Badania betonu. Część 8: Głębokość penetracji wody pod ciśnieniem” określa się poprzez wywieranie na próbkę ciśnienia 0,5 MPa przez okres 72 godzin (3 doby), następnie próbkę się rozłupuje i jeżeli penetracja wody jest mniejsza niż 50 mm beton uznaje się za wodoszczelny. Minimalny wymiar boku lub średnicy próbki nie powinien być mniejszy niż 150 mm. Nieniszczący pomiar wodoszczelności betonu i powłok w warunkach polowych metodą GWT Umożliwia przeprowadzenie nieniszczącego badania wodoszczelności bezpośrednio na konstrukcji - zgodnie z Zaleceniami dotyczącymi oceny jakości betonu „in-situ” istniejących konstrukcjach mostowych - opracowanymi przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów. Nieniszczący pomiar wodoszczelności betonu / powłok / fug metodą GWT - istota pomiaru Metoda GWT może być stosowana do oceny wodoszczelności powierzchniowej i prób szczelności: betonu, powłok wodoszczelnych, murów i ścian ceglanych, spoin, fug, uszczelnień styków, przerw i styków technologicznych, napraw powierzchniowych, iniekcji rys. W metodzie GWT wodoszczelność wyrażona jest w postaci „przepływu cieczy” [mm/sek], jeśli wartość ta nie będzie większa od wartości granicznej równej mm /sek, to można przyjąć, że beton charakteryzuje się wymaganym dla obiektów inżynierskich stopniem wodoszczelności W8 zgodnie z polską normą PN-88/B-06250. Metoda GWT może być stosowana na powierzchniach pionowych i poziomych (od góry) oraz na powierzchniach o lekkim zakrzywieniu (słupy) przy zastosowaniu grubszej uszczelki. Zasada pomiaru - w badaniach GWT szczelna komora ciśnieniowa mocowana jest do badanej powierzchni, a następnie wypełniana przegotowaną wodą, która poddawana jest wymuszonemu działaniu ciśnienia. Mierzony jest ubytek ilości wody, która wniknęła w podłoże przy zadanym ciśnieniu w ustalonym przedziale czasu - na ogół ciśnienie 1 Bar i czas pomiaru 10 minut. Pojedynczy pomiar, wraz z przygotowaniem miejsca pomiarowego (wstępne zwilżenie powierzchni) zajmuje około 30 minut. Pomiar wykonuje się w minimum 5 punktach na element. Powiązane akty prawne, normy, zalecenia: PN-EN 12390-8 Badania betonu. Część 8: Głębokość penetracji wody pod ciśnieniem PN-88/B-06250 Beton zwykły (norma wycofana i zastąpiona przez PN-EN 206) Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych: Zalecenia dotyczące oceny jakości betonu „in-situ” w istniejących konstrukcjach mostowych. IBDiM, Wrocław, 1998 ISO/DIS 7031: Festbeton; Bestimmung der Eindringtiefe von Wasser unter Druck, 1963 Przyrządy – GWT-Test firmy Germann Instruments Badanie stali zbrojeniowej i konstrukcyjnej Odkuwka zbrojenia - pozwala pomierzyć średnicę prętów, grubość otuliny oraz ocenić klasę stali i wielkość ubytków korozyjnych na zbrojeniu Określenie gatunku stali – gatunek stali można określić pośrednio na podstawie laboratoryjnej analizy zawartości pierwiastków w próbce wyciętej z konstrukcji, a następnie porównanie pomierzonych zawartości pierwiastków z wymaganiami norm obowiązujących w okresie budowy badanej konstrukcji. Przy określaniu gatunku stali można się również posiłkować pomiarem jej twardości jedną z metod Vickersa, Rockwella lub Brinella. Pobrane z konstrukcji próbki mogą zostać poddane badaniom makro i mikroskopowym w celu określenia struktury stali oraz ilości i rodzaju wtrąceń. Badania wytrzymałościowe stali – wykonuje się na próbkach wyciętych z konstrukcji, a następnie zbadanych w maszynie wytrzymałościowej. Do badania wytrzymałościowego stali wymaga się minimum 3 próbek. Określenie klasy stali zbrojeniowej – klasę stali zbrojeniowej można określić na podstawie odkuwek i bezpośredniej ocenie sposobu użebrowania wbudowanych w konstrukcję prętów zbrojeniowych. Automatyczna prasa do badania właściwości betonu na ściskanie / zginanie Zastosowanie Automatyczne prasy wytrzymałościowe z zakresem 2000, 3000 lub 4000kN zostały zaprojektowane aby przeprowadzać wiarygodne i spójne testy na szerokiej gamie próbek badawczych. Maszyny te są wynikem ciągłych, nieustających prac badawczych mających na celu stosowanie najnowszych technologii aby zapewnić pełną zgodność z obowiązującymi standardami technologicznymi, dyrektywami CE w zakresie bezpieczeństwa i zdrowia operatora oraz wymaganiami klienta. Dzięki zastosowaniu profesjonalnych, niezwykle prostych i czytelnych sterowników graficznych BC100 obsługa naszych pras do pomiaru wytrzymałości nie wymaga wykwalifikowanego personelu. Po włączeniu urządzenia do sieci, ustawieniu próbki badawczej na stole pomiarowym należy wykonać zaledwie kilka prostych czynności: ustawienie parametrów testu (wybór próbki, tempo przyrostu siły) - zmiana wymagana jest tylko wtedy, gdy zmienia się rodzaj badanej próbki wciśnięcie START na panelu kontrolnym maszyna automatycznie uruchomi test z szybkim dojazdem do próbki, rozpocznie kontrolę zadanego tempa przyrostu siły po osiągnięciu 1% zakresu, a następnie zakończy test po wykryciu zniszczenia próbki. wszystkie parametry i wyniki przeprowadzonego testu zostaną automatycznie zapisane w pamięci Wszystkie modele są dostępne w I klasie dokładności, począwszy od 10% maksymalnego zakresu zgodnie z normą EN 12390-3, 12390-4, BS 1881 i ASTM maszyn półautomatycznych i automatycznych może być rozbudowany o opcję kalibracji klasy 1, począwszy od 1% maksymalnego zakresu. Ta wyjątkowa wydajność umożliwia wykorzystanie maszyny do innych badaniach, w tym:• badania wytrzymałości na ściskanie w "młodym wieku"• wytrzymałość na zginanie i testy rozłupywania przy użyciu odpowiednich akcesoriów• badania zaprawy (cement) na ściskanie przy użyciu odpowiednich akcesoriów• badanie rdzeni Urządzenia mogą obsługiwać (przy wykorzystaniu jednej jednostki sterującej) maksymalnie 2 ramy testowe. Maszyna spełnia wymagania następujących norm: PN-EN 12390-3 Badania betonu -- Część 3: Wytrzymałość na ściskanie próbek do badań. PN-EN 12390-4 Badania betonu -- Część 4: Wytrzymałość na ściskanie -- Wymagania dla maszyn wytrzymałościowych. PN-EN 12390-5 Badania betonu -- Część 5: Wytrzymałość na zginanie próbek do badań. PN-EN 12390-6 Badania betonu -- Część 6: Wytrzymałość na rozciąganie przy rozłupywaniu próbek do badań. Wytrzymałość na ściskanie jest najważniejszą właściwością betonu. Wyniki badania wytrzymałości pokazują, czy beton mieści się danej klasie określonej przez producenta, a co za tym idzie, czy gotowa konstrukcja spełni wymagania projektowe. Do badań stosuje się wcześniej przygotowane próbki sześcienne (jak te przy badaniu odporności nawierzchni poprzez penetrometr) lub walcowe, ale badanie można wykonać także na gotowej konstrukcji betonowej bezinwazyjnie za pomocą młotka Schmidta lub inwazyjnie poprzez wykonanie odwiertu. Badanie wytrzymałości betonu za pomocą prasy wytrzymałościowej Jest to podstawowe badanie betonu, które najczęściej wykonuje się na próbkach sześciennych o wymiarach 15x15x15 cm. Badanie można wykonywać także na próbkach walcowych oraz próbach pochodzących z odwiertów konstrukcji betonowych. Przykładowe klasy betonu to np. C12/15, C16/20, C20/25, itd. Cyfry oznaczają wymaganą wytrzymałość na ściskanie wyrażoną w megapaskalach (MPa) uzyskaną po 28 dniach dojrzewania betonu w warunkach laboratoryjnych. Pierwsza cyfra oznacza wymagania dla próbek walcowych, natomiast druga dla próbek sześciennych. W starym nazewnictwie betony oznaczano symbolem B i jedną cyfrą, np. obecny beton C16/20 oznaczony był jako B20. Badanie wytrzymałości betonu polega na zgniataniu próbki za pomocą prasy wytrzymałościowej do betonu. Próbka jest zgniatana do momentu jej pęknięcia. Wynikiem badania jest najwyższa zarejestrowana przez komputer wartość MPa. Pomiary wykonuje się po 7 oraz 28 dniach, jednak najważniejszy i wiążący jest ten drugi parametr. Istnieją również wyjątki, gdzie badanie wykonuje się po 56 dniach dla betonów na cementach o długim okresie dojrzewania. Procedurę badań oraz interpretację wyników określają normy PN-EN 13791 oraz PN-EN 12390-3. Badanie wytrzymałości betonu młotkiem Schmidta Młotek Schmidta to małe, przenośne urządzenie do wykonywania szybkich pomiarów sklerometrycznych. Badanie młotkiem Schmidta pozwala na bezinwazyjne określenie wytrzymałości betonu. Jest to wygodny i prosty sposób na sprawdzenie wytrzymałości gotowej konstrukcji bez konieczności wykonywania w niej odwiertów. Inwazyjne metody są często niemożliwe bądź bardzo trudne ze względu na wiele czynników (osłabienie wytrzymałości, zastosowane zbrojenie), stąd też młotek Schmidta stał się bardzo popularnym urządzeniem do badań betonu. Główne zastosowanie młotka Schmidta to: badanie wytrzymałości, szukanie wrażliwych miejsc w konstrukcji, określanie jednorodności betonu, porównywanie wytrzymałości podobnych elementów w jednej konstrukcji.

prasa do badania wytrzymałości betonu